Οι σύγχρονες θεωρίες, που έχουν ως κύριο σκοπό να συσκοτίσουν την ανθρώπινη φύση και έτσι να ενσταλάξουν στους ανθρώπους μια υπερβολική πίστη στον εαυτό τους, διαιωνίζουν αυτή τη συνεχή συσκότιση. Αυτή η συνεχής συσκότιση αντλεί έμπνευση από τις σκέψεις της Σιμόν ντε Μποβουάρ για την ανθρώπινη ζωή. Συνεχής συσκότιση, ξερίζωμα, παιδικοποίηση... Πρέπει να λέμε στους ανθρώπους ότι είναι δυνατοί για να τους αποδυναμώσουμε, να τους ωθήσουμε να υποκύψουν σε όλες τις επιθυμίες τους για να τους υποδουλώσουμε. Να τους ξεριζώσουμε ώστε να μπορούν να πιστέψουν ότι είναι οι μόνοι κύριοι του πεπρωμένου τους. Η ματαιοδοξία και η υπερηφάνεια θα κάνουν τα υπόλοιπα.
«Μόνο στο βαθμό που σκέφτεται (...), στο βαθμό που είναι «αυτός» και «κάποιος», μπορεί ο άνθρωπος, στην πλήρη πραγματικότητα της συγκεκριμένης ύπαρξής του, να ζήσει σε αυτό το χρονικό ρήγμα μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος.»*
* Χάνα Άρεντ, Η κρίση του πολιτισμού .
Αφήστε ένα σχόλιο