λογοτεχνία
-
Ο Χαμένος Παράδεισος του Σεμπαστιέν ντε Κουρτουά
Υπάρχει μια νοσταλγία για έναν χαμένο παράδεισο. Όλοι τη νιώθουμε, λίγο πολύ. Μας συνδέει με το Προπατορικό Αμάρτημα και την Πτώση. Αυτή η θλίψη βασανίζει αγνές ψυχές. Παραμονεύει και αναστατώνει. Μια κατεξοχήν νεανική θλίψη, μια ρομαντική τρέλα, αυτή η νοσταλγία βρίσκεται στην καρδιά του μυθιστορήματος του Σεμπαστιάν ντε Κουρτουά. Συνέχεια ανάγνωσης
-
Γράμμα στον φίλο μου Άλβαρο Μούτις
Μια μέρα τη δεκαετία του 1990, περπατούσαμε στον δρόμο, έχοντας μόλις βγει από το Hôtel des Saints-Pères, και ο Alvaro Mutis σταμάτησε απότομα. Βρισκόμασταν σχεδόν στη γωνία της Rue de Grenelle και μου είπε: «Εμμανουήλ, έχω την αίσθηση ότι περπατήσαμε έτσι μαζί πριν από πολύ καιρό σε έναν δρόμο στο Κάντιθ». Και εμείς... Συνέχεια ανάγνωσης
-
Άλλη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της…
Καθώς η χρονιά πλησιάζει στο τέλος της, συχνά ρίχνουμε μόνο μια φευγαλέα ματιά. Δεν πρέπει να μένουμε πολύ σε αυτήν. Ποτέ δεν ξέρουμε πόσα πράγματα που έχουμε αναγκάσει τους εαυτούς μας να θάψουμε μπορεί να επανεμφανιστούν, όπως εκείνα τα αυτοσχέδια, αγενή και ενοχλητικά αναδυόμενα παράθυρα στο διαδίκτυο. Μια άσκηση που μπορούμε να δοκιμάσουμε είναι να... Συνέχεια ανάγνωσης
-
Αναμνηστική φράση
Ένας φίλος επικοινώνησε μαζί μου για να μου ζητήσει το ακριβές απόσπασμα του Ernst Jünger (από την ταινία «Η Καταιγίδα από Ατσάλι») που εμείς οι αξιωματικοί του 2ου Ξένου Συντάγματος Πεζικού μας άρεσε να επαναλαμβάνουμε. Το δημοσιεύω σε αυτό το ιστολόγιο επειδή θυμάμαι ότι ο Στρατηγός Antoine Lecerf λάτρευε αυτό το απόσπασμα και ότι του ταιριάζει απόλυτα: Αυτός... Συνέχεια ανάγνωσης
-
Φόρος τιμής στον Ζαν-Μαρί Ντομενάκ
Ξαναδιαβάζοντας τις σημειώσεις που κράτησα πριν από χρόνια, διαβάζοντας το *Η Επιστροφή του Τραγικού* του Ζαν-Μαρί Ντομενάκ, θυμάμαι τη συνάντησή μας. Τον βλέπω να φτάνει στο μικρό μου στούντιο στο Λα Φουρς, να μου ζητάει ένα ποτήρι κρασί, και εμένα να αρχίζω να εξηγώ λεπτομερώς την κατεύθυνση που ακολουθούσα. Συνέχεια ανάγνωσης
-
Εξομολόγηση ενός παίκτη (Η ζωή του όπως την αφηγήθηκε ο Μαραντόνα)
Η ζωή του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα είναι ένα παραμύθι. Γιατί ο Μαραντόνα παρέμεινε πάντα παιδί. Είναι επομένως μια παιδική ιστορία και, ως τέτοια, είναι εποικοδομητική. Όσοι λένε ότι ο Μαραντόνα δεν ήταν αρκετά υποδειγματικός για έναν αθλητή του βεληνεκούς του, κάνουν λάθος. Συνέχεια ανάγνωσης