Έτσι, ο Onfray διάβασε ένα βιβλίο που αποκαλύπτει την κατασκευή του Ernst Jünger... Michel Vanoosthuyse: Φασισμός και Καθαρή Λογοτεχνία . Αποκαλύπτει -σύμφωνα με τον αυτοαποκαλούμενο φιλόσοφο της αισθησιακότητας- ότι ο Jünger ήταν πάντα φασίστας και ότι πέρασε χρόνια, ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, μισό αιώνα, σβήνοντας τα ίχνη εκείνων των φασιστικών χρόνων. Όποιος γνώριζε τον Ernst Jünger, έστω και από απόσταση, μπορεί μόνο να χαμογελάσει με αυτές τις δηλώσεις. Το να κατασκευάζει ο Ernst Jünger τη ζωή του για τις επόμενες γενιές είναι γκροτέσκα. Ο Jünger ήταν πάντα το αντίθετο αυτής της μακιαβελικής φιγούρας που ο Onfray νόμιζε ότι είχε αποκαλύψει σε ένα βιβλίο. Τελικά, συνειδητοποιώντας ότι αυτό το βιβλίο του κ. Vanoosthuyse εκδόθηκε από τον Agone με έκανε να χαμογελάσω. Κάποιος θα μπορούσε να ελπίζει ότι ο κ. Vanoosthuyse θα αφιέρωνε περισσότερο χρόνο μαθαίνοντας από τον Jünger παρά διεξάγοντας ένα κυνήγι μαγισσών εναντίον του. Το οπισθόφυλλο είναι μοναδικά άψυχο, καταλήγοντας με τις λέξεις: «τι συνεπάγεται η είσοδος ενός συγγραφέα με φασιστικό παρελθόν στην «καθαρή» λογοτεχνία». Τι σημαίνει αυτό καν; Ο Γιούνγκερ είναι ο μόνος δεξιός συγγραφέας (συνοψίζω εδώ τη σκέψη εκείνων των αριστερών κυρίων που χαρακτηρίζουν οποιονδήποτε φασίστα αυθόρμητα) που εισήλθε στον λογοτεχνικό κόσμο; Τι είναι η καθαρή λογοτεχνία; Αριστερή λογοτεχνία; Είναι ένα κακό ξεκίνημα για τον Αγκόνε, ο οποίος, ήδη από το οπισθόφυλλο, δεν επιδεικνύει ακριβώς μεγάλη εκδοτική ικανότητα...
Όσο για τον Onfray, γίνεται σαφές σε όλο το άρθρο ότι μόνο ένα πράγμα τον απασχολεί —και από αυτή την οπτική γωνία, θα μπορούσε κανείς να τον καταλάβει— είναι η ελευθερία, η εξαιρετική ελευθερία του Jünger σε κάθε ηλικία, σε κάθε εποχή, μέχρι και τις τελευταίες του μέρες. Ο Michel Onfray δεν καταλαβαίνει τίποτα για την ελευθερία του Jünger. Και επειδή δεν καταλαβαίνει τίποτα γι' αυτήν, επιθυμεί να τη μισήσει. Επιθυμεί να δείξει ότι είναι ένα τέχνασμα. Και ο Jünger αφιέρωσε μισό αιώνα για να το δημιουργήσει.
Επειδή πρέπει να χρειάστηκε μια ολόκληρη ζωή προσπάθειας για να το παραδεχτεί ο Μισέλ Ονφρέι. Χρειάστηκε αυτό το βιβλίο για να δει επιτέλους το φως, όπως ο ίδιος παραδέχεται. Κάποιος μπορεί μόνο να γελάσει. Ο Μισέλ Ονφρέι είναι τσαρλατάνος όταν θέλει. Και μας περνάει για ανόητους. Ποιος θα πιστέψει έστω και έστω για ένα δευτερόλεπτο ότι του άρεσε ποτέ ο Γιούνγκερ; Αν ο Ονφρέι λέει ότι του αρέσει ο Γιούνγκερ, είναι επειδή επιδεικνύεται. Κάνει μια παράσταση. Κάνει κήρυγμα. Θέλει να υποστηρίξει το επιχείρημά του. Εγώ είμαι, νομίζω. Ανοιχτόμυαλος. Οικουμενισμός. Ενδοσκόπηση. Κριτική σκέψη. Ανοχή ξανά. Ανοχή πάντα. Καθαρή συνείδηση. Ναι, αυτό είναι όλο τώρα. Ο Μισέλ Ονφρέι θα μπορούσε να περάσει αρκετές ζωές σβήνοντας τα ίχνη, αλλά θα είναι εύκολο να ξεθάψει όλες τις φορές που προσποιήθηκε.
Είναι κρίμα, επειδή ο Michel Onfray είναι επίσης ικανός να λέει πράγματα που δεν ευθυγραμμίζονται με το δικό του στρατόπεδο, τις πολιτικές του πεποιθήσεις ή την οικογένειά του. Μερικές φορές καταφέρνει να ξεγλιστρήσει μέσα από το δίχτυ και να αναγνωρίσει την ειλικρίνεια στους αντιπάλους του. Αλλά πάντα πρέπει να αφήνει τον εαυτό του ελεύθερο, πάντα πρέπει να υποχωρεί, πάντα πρέπει να αναζητά την προσοχή των μέσων ενημέρωσης, πάντα πρέπει να δίνει μια παράσταση... Τι σπατάλη. Είναι δύσκολο να καταλάβουμε πώς ο Michel Onfray μπορεί να βρει ενδιαφέρον για το μικροσκοπικό, κατηγορητικό βιβλίο του Michel Vanoosthuyse... Η εντύπωση που δίνει είναι παρόμοια με αυτή ενός όμορφου, λαμπερού σκύλου που κυλιέται στη λάσπη.
Αφήστε ένα σχόλιο