Śpiew gregoriański przeznaczony jest do liturgii

Fragment Mszy Świętej, wczoraj, dziś i jutro, cytat z wykładu pana Dominique’a Ponnau, dyrektora Szkoły w Luwrze, wygłoszonego w Le Mans, 19 września 1998 r.

„Pamiętam. To wspomnienie jest dla mnie niemal każdego dnia kamieniem milowym w kulturze i w życiu człowieka. Było to w czerwcu 1985 roku w Pont-à-Mousson, na zakończenie sympozjum „Muzyka w Kościele dzisiaj”. Głos zabrał Maurice Fleuret – niech spoczywa w pokoju – wspaniały dyrektor muzyczny i taneczny ministra Jacka Langa, przyjaciel Pierre’a Mauroya, człowiek lewicy, oświecony i zdecydowany propagator muzyki współczesnej. Jego słowa były płomienne. Były to słowa błagalne; można tak powiedzieć, skoro on sam się o to prosił. Zacytuję go wprost, ale nigdy nie zapomniałem tego słowa: to jego. Mówił o tym, co muzyka Zachodu, od swoich początków do dnia dzisiejszego, zawdzięcza Kościołowi, liturgii Kościoła, co muzyka Monteverdiego, Bacha, Mozarta, Beethovena, Strawińskiego i Messiaena zawdzięcza muzyce Kościoła: wszystko”. Muzyka zachodnia zawdzięczała wszystko muzyce liturgicznej Kościoła, powiedział. A on sam, Maurice Fleuret, w swoim życiu jako muzyk, zawdzięczał wszystko muzyce Kościoła? Wszystko .Zawdzięczał jej wszystko, powiedział. A ta muzyka zachodnia, która zawdzięczała wszystko Kościołowi, liturgii Kościoła, co zawdzięczała śpiewowi gregoriańskiemu? Wszystko, powiedział. Cała muzyka zachodnia, powiedział, zawdzięczała wszystko. Ale Duch śpiewu gregoriańskiego, powiedział, ten duch, którego nie mógł sobie wyobrazić, by przestał tchnąć, gdzie był tchnięty? W liturgii, powiedział. I właśnie w tym momencie błagał Kościół…: „Błagam was”, zawołał, zwracając się do obecnego duchowieństwa, „nie pozostawiajcie monopolu na śpiew gregoriański państwu. Jest on stworzony dla liturgii”. I to w liturgii musi być praktykowany.