Paradoks, dość bolesny dla mnie, polega na tym, że byłem rojalistą już w bardzo młodym wieku. Mógłbym wręcz powiedzieć, że od dzieciństwa. Moje wczesne lektury historyczne skłoniły mnie do poszukiwania źródeł i mechanizmów monarchii. Wiem doskonale, że monarchia, tak jak ją pojmuję i jaką przeżywały inne epoki, jest teraz nie do pomyślenia. […] Dla mnie władza pochodząca z transcendencji, z boskiego źródła, którą król przyjmuje jako zobowiązanie wobec istoty i autorytetu wyższego od ludzkości, jest o wiele bardziej przekonująca. Z tego zobowiązania króla wynika źródło, pochodzenie, powód tej władzy, która należy do niego dożywotnio, a także prawo jego synów do dziedziczenia tej władzy po ceremonii koronacyjnej. Wydaje mi się to o wiele bardziej akceptowalne, utożsamiam się z tym i żyję z tym o wiele lepiej niż z prawami, regulacjami i kodeksami zatwierdzonymi przez konsensus większości, którym muszę się podporządkować, a które zostały stworzone przez ludzi na moje podobieństwo. Fakt, że większość zgadza się, że społeczeństwo powinno wyglądać tak czy inaczej, absolutnie nic dla mnie nie znaczy. Aby to społeczeństwo zasługiwało na mój szacunek, abym czuł się w nim zaangażowany i aby ono miało prawo do mojego szacunku, musi mieć wyższe pochodzenie, a nie być produktem logicznego procesu, odgrzewanego i przygotowywanego przez grupę mężczyzn, którzy twierdzą, że reprezentują większość społeczeństwa. Bo moim zdaniem byłaby to najohydniejsza tyrania, jaką można sobie wyobrazić.
Fragmenty Souvenirs et autres fantasmes , książki zawierającej wywiady z Eduardo Garcią Aguilarem, Editions Folle Avoine.
Dodaj komentarz