Coraz przyjemniej jest mi słuchać przemówień ludzi Zachodu, którzy rozkoszują się śmiercią katolicyzmu, śmiercią tej starej powłoki religii, a nawet śmiercią Boga, najprościej rzecz ujmując.
Eseje, filozoficzne czy nie, przemówienia, inteligentne czy nie, a przede wszystkim bezmyślna paplanina globalnej wioski, nie są w stanie zagłuszyć stukotu kul, utykania, a co za tym idzie, chwiejnego chodu tych, którzy przybywają czasem samotnie, często w kohortach, by potępić tę katolicką religię, która przetrwała o wiele za długo. Ich śmiech jest szorstki i bezsilny. Do złudzenia przypominają tych sytych rzymskich senatorów, śmiejących się na samą wzmiankę o barbarzyńcach w przededniu upadku Rzymu.
Nadal się śmieją, bo nie wiedzą, że są niepełnosprawni; zadowalają się swoim roszczeniem, bo nie widzą, że łódź, którą sterują, nabiera wody. A ponieważ bezkarność jest ich sposobem na życie i myślenie, ich wybryki nie mogą ujść niczyjej uwadze. Qui tollis peccata mundi …
To nie religia znika. To nie religia umiera. To ich świat, ten arogancki i nudny świat Zachodu, który stopniowo grzęźnie we własnych sprzecznościach i wciąż myli iluzje z rzeczywistością, żyjąc minioną chwałą i bezdusznym entuzjazmem.
Ten zachodni świat, który rozpaczliwie cierpi z powodu wygody i neurastenii, nie będzie trwał długo.
Kościół katolicki ma każdego roku więcej księży, wiernych i misji na całym świecie… Jeśli świat zachodni przestanie go przyjmować, jeśli świat zachodni wierzy, że już go nie potrzebuje, jeśli świat zachodni, coraz bardziej napędzany wolą władzy, ucieknie od własnej historii, to właśnie on nieuchronnie utonie. Jednak Kościół katolicki nigdy nie przestał wyciągać do niego ręki i wskazywać mu warunki przetrwania.
Dodaj komentarz