I ten fragment Pascala, jawna i wymuszona intymność: „Kiedy myślę o krótkim trwaniu mojego życia, pochłoniętym wiecznością, która je poprzedza i po nim następuje, o małej przestrzeni, którą wypełniam, a nawet którą widzę, zagubionej w nieskończonej bezkresności przestrzeni, których nie jestem świadomy i które nie są świadome mnie, jestem przerażony i zdziwiony, widząc siebie…” Czytaj dalej