Álvaro Mutis to naprawdę wspaniały pisarz, a co więcej, jeden z moich najdroższych przyjaciół. Ponieważ od kilku lat nie opublikował żadnej książki, pomyślałem, że oddam mu mały hołd cytatami z „Ostatniego przystanku parowca-włóczęgi”, krótkiej powieści pełnej wdzięku, jaki niesie ze sobą lektura Álvaro Mutisa. To idealny sposób na ponowne odkrycie tego kolumbijskiego pisarza.
P. 39. Z głośnika donoszono, że drobna usterka została już usunięta – dlaczego, często się zastanawiałem, muszą łamać zasady, skoro mają wątpliwości techniczne?
S. 57. Kiedy jeden z tych obrazów powraca z niezachwianą intencją trwania, następuje to, co naukowcy nazywają epifanią. Doświadczenie, które może być druzgocące lub po prostu potwierdzić pewne zapewnienia, niezwykle przydatne do dalszego życia.
S. 62. Nie ma w tym nic dziwnego. Dzielenie się, choćby przelotnie, krajobrazem czy miejscem z dzieciństwa sprawia, że czujemy się jak rodzina.
S. 70. Nie ufaj temu. Musimy być zawsze przygotowani na te niespodzianki, które zazwyczaj dojrzewają i wypływają na powierzchnię, zanim zdążymy to zauważyć. To rzeczy, które zaczęły się dużo wcześniej.
Str. 74. W moim obecnym zadaniu wkładam w nie tylko swoje ciało. Nie chodzi o to, że straciłem wszystko. Chodzi o to, że straciłem jedyną rzecz, na którą warto stawiać, by nie umrzeć.
S. 75. Podróżujemy razem od bardzo dawna, choć dzieli nas o wiele większa odległość.
S. 79. Tak naprawdę Jon Iturri przestał istnieć. Nic nie może powstrzymać cienia, który krąży po świecie pod jego imieniem.
P115. Ale w końcu docieramy do Europy z bardzo naiwnym spojrzeniem. Od wielu lat nasza długa historia przerodziła się w rodzaj znużenia, wyczerpania i osłabienia, z powodu zwyczajów i idei, które nie pomagają nam już nawet żyć na naszej własnej ziemi.
S. 125. Jedyną rzeczą, która często powstrzymywała mnie przed pragnieniem śmierci, była myśl, że obraz ten zniknie wraz ze mną.
P135. Tak, teraz piję wódkę i kocham się z rumi, ale z każdym dniem czuję się coraz bardziej oddalony od Europy, coraz mniej mnie ona interesuje i lepiej rozumiem moich braci, którzy jadą do Mekki nie umiejąc czytać ani pisać, nie znając wina, pogodzeni z karą pustyni.
S. 150. Wtedy zacząłem się martwić. Doskonale wiem, co w tym kraju oznacza zwrot „Nie martw się”. Należy go rozumieć tak: „Jeśli coś nam się stanie, nic nie da się zrobić, więc nie ma sensu się martwić”
S. 155. Tym razem, podobnie jak poprzednio, unikał wszelkich sformułowań, które można by interpretować jako użalanie się nad sobą. Nie było w tym oczywiście śladu dumy. Uczynił to z czystej skromności, z cechy, którą Francuzi XVIII wieku elegancko nazywali szlachetnością serca.
s. 156. Rozstanie w Kingston nie mogło być ostatnim. Wszystkie rzeczy, których mu nie powiedziałam przez całe nasze wspólne życie, piętrzyły się w mojej głowie. Wydawały się wtedy mało ważne i niemal bezsensowne; nasze gesty, nasz erotyczny związek, nasze wspólne współczucie i fobie sprawiały, że słowa stawały się zbędne. Teraz znów wywierały na mnie wpływ, z władczą natarczywością.
S. 159. Po prostu, biorąc pod uwagę naturalnie płynny charakter jej pisarstwa, czytanie go na głos byłoby trochę jak słuchanie jej głosu. Nie mogłem tego znieść.
P. 159. Ta sama stara historia, wreszcie, kiedy wychodzisz od zniekształcenia rzeczywistości i uważasz swoje pragnienia za niepodważalne prawdy.
Str. 160. Dowiedziała się ode mnie, że ludzie na całym świecie są tacy sami i że kierują nimi te same drobne namiętności, te same brudne interesy, ulotne i podobne pod każdą szerokością geograficzną.
S. 163. Mężczyźni, pomyślałem, zmieniają się tak mało, pozostając nadal tak bardzo sobą, że od zarania dziejów istnieje tylko jedna historia miłosna, która powtarza się w nieskończoność, nie tracąc przy tym swej straszliwej prostoty i nieodwracalnego nieszczęścia.
Dodaj komentarz