Refleksje nad różnymi wypowiedziami Ojca Świętego dotyczącymi migrantów
Migranci przybywający dziś do Europy nie uciekają przed katastrofą. Często przybywają z szerokimi uśmiechami. Nie wszyscy wydają się nędzarzami. Nie okazują nostalgii za ojczyzną i przybywają masowo, by znaleźć inną. Melancholia jest nieobecna, rekompensowana poczuciem wspólnoty, które ze sobą przynoszą i tam odnajdują. Wreszcie, podróżują sami, bez żon i dzieci, co powinno budzić zdziwienie. Mówiąc delikatnie. To, że kryje się za tym jakiś celowy motyw, wydaje się oczywiste, nawet jeśli to stwierdzenie zostanie nazwane spiskowcem. Migranci z przeszłości opuszczali niekorzystną sytuację nie po to, by znaleźć pocieszenie, ale by uciec od piekła, nie mając pewności, że znajdą ukojenie, ale uzbrojeni w nadzieję, jak wspomniałem wcześniej. Wyjeżdżali z żonami i dziećmi, ponieważ chcieli je chronić. Wśród współczesnych migrantów zanikł sentyment narodowy; czy są anarodowi? Jeśli tak, to co mogłoby ich uczynić anarodowymi, ponadnarodowymi? Skąd biorą pieniądze na przeprawę? Podczas wojny w Iraku chrześcijańskie władze religijne zauważyły, że paszporty i wizy były szeroko rozpowszechnione, podczas gdy przed wojną ich uzyskanie było niezwykle trudne. Wreszcie, fakt, że większość tych migrantów to muzułmanie, również powinien budzić wątpliwości. Skoro wiemy, że muzułmanin musi umrzeć (a zatem żyć) na muzułmańskiej ziemi, możemy jedynie zastanawiać się nad ich niechęcią do udania się do krajów muzułmańskich. Zwłaszcza że często są one znacznie bliższe geograficznie niż Europa. To są pytania, których papież Franciszek nigdy nie zadaje. Tak wiele pytań, które mimo wszystko wydają się oczywiste.
Dodaj komentarz