Właśnie skończyłem czytać „Maskę samuraja”, esej Aude Fieschi (Philippe Picquier Publishers). To pouczająca, świetnie napisana książka, która przedstawia różne oblicza samurajów w japońskim średniowieczu, aż do jego upadku wraz z nadejściem ery nowożytnej Japonii.
Książka ta wnikliwie śledzi wspaniałe epoki w dziejach tego mitycznego wojownika, przywołuje zapomniane prawdy i nie zapomina obalać ustalonych faktów nadających się do dyskusji w barze. Poddaje ona przeglądowi podstawowe elementy tożsamości samuraja.
Aude Fieschi opiera się na tekstach fundamentalnych (coraz częściej zapominamy o oczywistym znaczeniu rozpoczynania lub powracania do tekstów fundamentalnych, ponieważ myślimy, że możemy ciągle coś wymyślić). Hagakure Yamamoto Jōchō, czy, bliższe naszym czasom, Bushido: Dusza Japonii Nitobe Inazo, by wymienić tylko te dwa dzieła, stanowią fundament rozległej wiedzy Aude Fieschi. Ogromnej wiedzy, którą dzieli się prostym i przystępnym językiem. Dobrze przyswojonego bogactwa wiedzy, które nie szczyci się własnym tekstem.
Aude Fieschi poświęca szczególnie dobrze udokumentowane i wnikliwe strony etosowi samurajów i jego licznym wpływom religijnym (buddyzm, szintoizm i konfucjanizm, nie wspominając o chrześcijańskich samurajach!). Można by krytykować autorkę za jej pozorny brak entuzjazmu dla chrześcijaństwa, który porusza jedynie w kontekście jezuitów i broni palnej, którą „przywieźli ze sobą”. Powszechnie wiadomo, że święty Franciszek Ksawery przybył do Japonii na pokładzie okrętu wojennego. Istnieje tu błędne przekonanie – wręcz japońskie – że duchowieństwo było awangardą europejskiej inwazji. Później wspomina o znaczeniu chrześcijaństwa, nie wykraczając jednak poza nawiązanie do arcydzieła Shusaku Endo „Cisza”. Krótko mówiąc, samurajowie, którzy nawrócili się na chrześcijaństwo, przeszli przez Japonię w ukryciu (zobacz na ten temat znakomitą książkę Toma Novaka „Droga chrześcijańskiego samuraja”).
Należy zauważyć, że Maska samuraja jest bardzo dobrą książką, bardzo precyzyjną i pouczającą (co nie zawsze należy rozumieć jako wadę).
Właśnie otrzymałem książkę, na którą czekałem od bardzo dawna:
Historyczny atlas Kioto: analiza przestrzenna systemów pamięci, architektury i krajobrazu miejskiego miasta (Les Editions de l'Amateur)
Ta książka to prawdziwa biblia Kioto, statek, na który się wsiada. Ważąca ponad dziesięć kilogramów, jest pełna ilustracji, wczesnych fotografii i naukowych tekstów o życiu w Kioto na przestrzeni wieków. To odyseja.
Dodaj komentarz