Przeciwko robotom

Życie Diego Armando Maradony to bajka. Bo Maradona zawsze w głębi duszy pozostał dzieckiem. To zatem opowieść dla dzieci, a przez to inspirująca. Ci, którzy twierdzą, że Maradona nie był wystarczająco wzorowy jak na sportowca jego kalibru, mylą się. To najwspanialsza współczesna historia, która jest wzorem do naśladowania. Trzeba ją opowiadać wciąż na nowo.

Zaakceptowałam to, co nie do zaakceptowania: stałam się dorosła.

Tak rozpoczęło się moje wygnanie z teraźniejszości.

Octavio Paz

Neapolitańczycy stanowią dziś liczne plemię…

którzy postanowili wyginąć, odrzucając nową władzę,

czyli to, co nazywamy historią, albo

nowoczesność… To odmowa, która wypływa z serca

społeczność (znane nam są masowe samobójstwa)

(w stadach zwierząt); negacja fatalna

przeciwko któremu nie da się nic zrobić. To prowokuje

głęboka melancholia, jak wszystkie tragedie

które są realizowane powoli, ale także głęboko

pocieszenie, ponieważ ta odmowa, to zaprzeczenie

Historie te są prawdziwe, są nietykalne.

Pier Paolo Pasolini

Żar, żar, serce moje, nigdy nie byłem stworzony do introspekcji. Chciałem zawsze iść naprzód, w noc, w nocną zabawę i radość niedzieli, gdy stadion San Paolo wibrował, gdy neapolitańczycy krzyczeli do ochrypnięcia. Mógłbym usłyszeć ich krzyki głęboko w jaskini, gdybym był zamknięty na samym dnie Wezuwiusza. Ich krzyki powaliłyby majestatycznego, wielkiego, niemożliwego Wezuwiusza, tego, który zamilkł, bo kiedy tu przybyłem, przyleciałem samolotem, i już, tak, już wiedziałem. Powiedziałem: „Żar, serce moje”, i oto byli, osiemdziesiąt tysięcy czekających na mnie. I oto go zobaczyłem, pozieleniał z wściekłości. Nikt nigdy nie wyrządził mu takiego upokorzenia, nikt nie wyśmiał go tak publicznie. Nikt nigdy nie postawił stopy obok niego i nie powiedział: „Teraz nie jesteś już jedynym cudem tego miejsca”. Powiedziałem: „Od dziś buduję swoje imperium w tym miejscu”, a osiemdziesiąt tysięcy neapolitańczyków, którzy wypełnili stadion San Paolo, odpowiedziało:

Tutaj zbuduje swoje imperium, a my będziemy tym imperium

Nigdy tego nie mówili, nigdy nie uważali się za tak silnych, nigdy nie stawili czoła Północy i jej pysze, pieniądzom, industrializacji, arogancji, i mówili to, krzyczeli, powtarzali w nieskończoność. Wiedzieli, że mogą w to uwierzyć, że marzenie się spełnia. A ja przybyłem samolotem. Myślałem, że Półwysep Iberyjski jest stworzony dla mnie, ale tam mi nie uwierzyli, o nie, nie uwierzyli. Kocham Iberyjczyków, mówię ich językiem, bawiłem się tam w kraju pod panowaniem. Jak niewolnik mógł stać się panem wyzyskiwacza? Zadałem sobie pytanie, o nie, długo, bo pchałem swoje serce. Poniosłem porażkę wśród Iberyjczyków, ale byłem wśród bogaczy, byłem wśród Katalończyków. Mają miliony peset. Nie miałem powodu, by ich bronić. Myśleli, że mają wszystko. Co mogłem im dać? Co mogłem im dać? Można dać tylko ducha. Katalończycy myśleli, że mogą go kupić, ale ja użyłem go jako sztandaru. Duch to coś, nie, to nie podpis pod kontraktem, to nie dym i lustra, to poemat. Jest bezwartościowy, ale żaden miliarder na niego nie stać. No cóż, to wszystko. Kiedy wystartowałem z Barcelony, kiedy odwróciłem się od Nuñeza i wszystkich jego dolarów i peset, powiedziałem sobie: „Ardor, moje serce, tam zbudujesz swoje imperium i po kres czasu będziesz wielbiony za to, czego dokonałeś u stóp Wezuwiusza w Partenopejskim mieście”. Wyleciałem więc z lekkim sercem, a w helikopterze przypomniałem sobie obietnicę, którą złożył mi przeciwnik, kiedy właśnie przegrałem pięć bramek do zera. O mój Boże, pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj. Podszedł do mnie pod koniec meczu i powiedział…

Nie martw się, pewnego dnia zostaniesz najlepszym graczem, jakiego kiedykolwiek widziano na boisku

Oczywiście, wtedy nic nie wiedziałem. Ucieszyło mnie to, oczywiście, ale przegrałem i nigdy więcej tego nie chciałem. Był ode mnie o głowę wyższy i powiedział mi: „Będziesz najwspanialszym graczem, jakiego ktokolwiek kiedykolwiek widział”. Wróciłem więc do Villi Fiorito, a Dona Tota, Mamita, ta, bez której nic z tego by się nie wydarzyło, no cóż, Dona Tota spojrzała na mnie, cała brudna, umazana błotem, ze łzami w oczach, a ja opowiedziałem jej, co powiedział drugi chłopak. A ona powiedziała: „Naprawdę, tylko twoja matka mogłaby coś takiego powiedzieć i w to uwierzyć”. Powiedziała: „To prawda, pewnego dnia zostaniesz najwspanialszym graczem na świecie”. Potem położyła dłoń na moim policzku, strzepnęła trochę brudu, który pewnie wydawał się zbyt duży na mojej twarzy, już umalowanej, i powiedziała: „Pelusa” ⁽ zawsze mnie tak nazywała z powodu mojej kręconej czupryny), „Pelusa, będziesz trenował i zostaniesz najwspanialszy”. Największy piłkarz, jakiego świat kiedykolwiek znał – wierzcie lub nie, ale ja wierzyłem i dlatego mówię: „Ardor, moje serce”, bo czuję, że siedemdziesiąt tysięcy neapolitańczyków zgromadzonych na stadionie San Paolo również w to wierzy.

I chcę, żeby świat w to uwierzył

Do Barcelony wszystko szło bardzo szybko i łatwo, ale po opuszczeniu Katalonii miałem trochę czasu, żeby uświadomić sobie, że ścieżka, która wydawała się tak jasno wytyczona przede mną – odkąd pamiętam, powiedzmy, od zawsze – napotka nieprzewidziane trudności. Wszystko dlatego, że odkąd nauczyłem się chodzić, podążałem za piłką. Na początku była to mała kulka szmat związanych razem. Potem dostałem swoją pierwszą piłkę; była cała moja. Miałem trzy lata. Spałem z nią całą noc, kreśląc arabeski w snach, niepowstrzymane dryblingi, niesamowite bramki. Wszystko działo się tak szybko; pamiętam to, jakby to było wczoraj. Wszyscy moi przyjaciele z Villa Fiorito, tej smutnej, szarej dzielnicy slumsów na obrzeżach Buenos Aires, ale dla mnie nic nie było smutne ani szare. Brałem piłkę i bawiłem się nią, żonglując, aż mi dech zaparło. Kiedy miałem dziewięć lat – tak, pamiętam, miałem dziewięć – obok naszego domu przeszedł mężczyzna i zapytał: „Ile…”. Można żonglować, nie dotykając piłki ziemi. Spojrzałem na niego i powiedziałem, że nie ma żadnych ograniczeń, że to on je ustala. Zasugerował więc, żebym żonglował w przerwie meczu lokalnej drużyny. Pobiegłem do Dony Toty, bo to mama zdecydowała, a ona powiedziała: „Dobrze, chcesz pokazać, na co cię stać”. Dona Tota doskonale wiedziała, że ​​bardziej niż czegokolwiek pragnąłem dotknąć, pogłaskać tę piłkę, której nie mogłem puścić. Więc powiedziała: „Dobrze”, a w następną niedzielę wyszedłem na boisko. Tysiące ludzi śledziło wyczyny ich drużyny. Byłem wtedy małym, dziewięcioletnim chłopcem. Nie weszliśmy jeszcze w lata siedemdziesiąte, a moja drużyna nazywała się Los Cebollitas ^? Pamiętam to, jakby to było wczoraj. Och, wiem, że dla niektórych zabrzmi to głupio, ale kogo jeszcze, oprócz mnie, tak kochano i tak znienawidzono? Cokolwiek zrobiłem, zawsze byli ludzie, którzy mnie nienawidzili, którzy nie rozumieli moich najprostszych czynów. Ale ja, ach, gdyby tylko wiedzieli, gdyby tylko mogli zrozumieć, że dla mnie nic nie jest ważniejsze niż gra, gra w piłkę, futbol. Oczywiście, będą mówić o tym, że mój świat jest przesiąknięty piłką, ale jeśli spojrzę im w oczy, to oni odwrócą wzrok. To oni nie mają racji, osądzając mnie, i jestem pewien, że o tym wiedzą, bo, jak to ująć, jestem pewien, że to czują. Że nie zasłużyłem na ich nienawiść do tego stopnia, że ​​ta nienawiść istnieje tylko dlatego, że są zazdrośni. Zazdrośni, nie ma nic innego do powiedzenia. Cóż, mówię, że nie mają powodu do zazdrości, bo nie zdają sobie sprawy, jak to jest... urodzić się w tym małym domu w Villa Fiorito, w tak biednej dzielnicy, i nie wyobrażają sobie, jak to jest dorastać w takim małym domu, wielkości łazienki, z dwoma braćmi i pięcioma siostrami, nie wiedzą, o nie, nie mają pojęcia. Osądzają ci, którzy nigdy nie zaznali ubóstwa. Widzę więc oczy tego mężczyzny, wysokiego i dobrze ubranego. Widzę te oczy. Widziałem go już wcześniej, jak przechodził ulicą i zatrzymał się, żeby na mnie spojrzeć. Podnoszę głowę, a on mówi do mnie: „Czy chciałbyś pokazać, co potrafisz?”. Więc mówię, po zapytaniu Donę Totę: „Ależ oczywiście”. A on pyta: „Jak masz na imię?”. A ja mu odpowiadam: „Diego el Niño de Oro ^?”. Chciałem dodać: „Zapamiętaj to imię”, ale zobaczyłem w jego oczach, że nie musi go pamiętać, że zawsze będzie je pamiętał. Więc w następną niedzielę przyjechał po nas: Donę Totę, Papę Diego i moich braci i siostry. Zapłacił za przejazd autobusem i pojechaliśmy na stadion. Tam ulokował moją rodzinę na trybunach, a mnie poprowadził przejściem podziemnym. Mijałem zawodników i trenerów; wszyscy mieli piękny sprzęt. Dał mi nowe buty, koszulkę i spodenki i powiedział: „To twoje, Pelusa”. Dona Tota powiedziała mu, jak mnie nazywa, mój pseudonim, a on popchnął mnie od tyłu. Niosłem pod pachą piłkę, nowiutką piłkę, którą mi dał. Ruszyłem do przodu i poczułem tłum, tysiące ludzi, którzy nic nie rozumieli. Ja też nie rozumiałem wszystkiego. Tysiące ludzi śmiejących się i żartujących, albo smucących się z powodu przerwy, bo ich drużyna wygrywała lub przegrywała, tysiące ludzi, którzy zazwyczaj niecierpliwie czekają na koniec przerwy, żeby zobaczyć walkę swoich drużyn, no cóż, te tysiące dzielnych Argentyńczyków zobaczyły na pustym boisku coś małego. Boisko było całe moje; nie musiałem się nim dzielić z kolegami z drużyny, nie musiałem się nim dzielić z przeciwnikami, nie musiałem się nim dzielić z sędziami. Miałem tylko kilka minut, żeby pokazać, na co mnie stać, i usłyszałem komentatora: „Oto El Niño de Oro, król żonglerki!”. Odłożyłem piłkę, a komentator kończył zdanie, gdy pomyślałem: „Nie pamiętają mojego imienia; po prostu je usłyszeli; zapomnieli”. Pomyślałem: „Muszą powiedzieć moje imię; muszą je zapamiętać”. Więc odłożyłem piłkę, podniosłem ją lewą nogą i żonglowałem nią prawie tysiąc razy. Gdyby mi pozwolili, zrobiłbym to... Żonglowałem dla każdego kibica, ale przerwa się skończyła, więc wziąłem piłkę i wróciłem do szatni. Kiedy zszedłem z boiska, szukałem Donny Toty, ale nie mogłem jej znaleźć; było zbyt wielu ludzi. Zobaczyłem zawodników z innych drużyn czekających na linii bocznej, obserwujących mnie, i wiedziałem, że wszyscy zaczynają wołać moje imię. Wtedy zrozumiałem i byłem szczęśliwy, bo oni też byli szczęśliwi. To był czas, kiedy marzyłem o byciu idolem jak Rojitas, gwiazda Boca Juniors, czy Pavoni. Marzyłem, ale na pewno nie o osiągnięciu takich wyżyn. Ale myślę, że ludzie, którzy tam byli, wiedzieli, że zajdę jeszcze dalej, i mężczyzna, który mnie zaprosił, też to wiedział. Wziął mnie za rękę i zaproponował, żebym wrócił w następną niedzielę. Prawie od razu się zgodziłem, ale potem przypomniałem sobie, że muszę zapytać Donę Totę, bo bez Mamity nic z tego nie byłoby możliwe. Potrzebowałem jej pozwolenia. Dona Tota pragnęła wszystkiego dla swojego syna; chciała, żeby miał wszystko, co najlepsze, a nawet to nie wystarczyło. W końcu powiedziała „tak”, stanowcze „tak” mężczyźnie, który powtarzał moje imię, jakby to było imię katolickiego świętego. Powtarzał moje imię, a ja miałem wrażenie szeptu, który stawał się coraz głośniejszy. Tota, ale także Papa Diego, którego nazywaliśmy Chitoro, zawsze mnie chronili. Zawsze chciałem, żeby byli blisko mnie i zawsze chciałem ich chronić, gdy tylko miałem ku temu możliwości, aby i oni mogli mieć to, co najlepsze, jak moi bracia i siostry, jak moja żona Claudia, jak wszyscy moi przyjaciele, moi liczni przyjaciele, ci, których nigdy bym nie zawiódł. Zawsze jestem im lojalny, mimo że ciągle czytam te same oskarżenia pod adresem mojego klanu w prasie. Ale oni nic nie rozumieją, wszyscy ci dziennikarze. Nigdy niczego nie rozumieli. Klan, jak go nazywali, był niczym więcej niż moją rodziną i przyjaciółmi, a ja jestem szczęśliwy tylko z ludźmi, których kocham wokół siebie. A na co liczyli ci dziennikarze, pytam was, na co liczyli, jeśli nie na to, by zjednoczyć nas trochę bardziej każdym ze swoich ataków? Ale mylili się, bo pomimo miliardów, które zarobiłem, nie zmieniłem się, a moje relacje z przyjaciółmi też się nie zmieniły. Dziennikarze się mylili, nawet jeśli mieli rację, to mylili się, bo moi przyjaciele i ja byliśmy ulepieni z tego samego materiału. Znałem ich prawie wszystkich w Villa Fiorito; razem popełnialiśmy te same psoty. Więc kiedy mam chwilę, myślę o nich lub zbliżam się do nich, bo nie wolno zapominać, skąd się pochodzi. To plemię było moim schronieniem. Kto nigdy nie zaznał wygnania, nie zrozumie, bo wygnanie jest ciężkie i długie jak niekończąca się zima. Moje plemię chroniło mnie przed nadmiernym uwielbieniem, któremu byłem poddawany. Właściwie teraz wyraźnie widzę jedyny strach, jaki kiedykolwiek miałem, ale to strach, który jest we mnie. Częścią mnie jest strach przed samotnością. Możesz być wiwatowany przez dziesiątki tysięcy ludzi, możesz być uwielbiany przez miliony dzieci, ale nadal jesteś sam wieczorem po meczu, kiedy wracasz do domu. Więc nie chciałem być sam. Chciałem być w Villa Fiorito, tak jak na początku, kiedy przyszedł mężczyzna i zapytał mnie: „Chcesz pokazać światu, co potrafisz?”. Chciałem być z rodziną, delektować się asado ⁱ znaleźć schronienie, przytulić się w ramionach Dony Toty i ją pocałować. Musiałem walczyć z nostalgią i szacunkiem dla miejsca, z którego pochodzę. Ludzie mogą mnie za to krytykować, ale ci, którzy nie rozumieją, nie mają serca. Och, ilu dziennikarzy ma serca! Zawsze możesz mówić, co chcesz, ale ja jestem jednym z dobrych ludzi i zawsze będę o nich walczył. Pamiętam, że wiele lat później Marciano Grondona, gwiazda argentyńskiej telewizji i znany socjolog, powiedział o mnie:

Świat zewnętrzny podzielony jest na mniejszość składającą się z polityków, dziennikarzy i przywódców, którzy chcą go wykorzystać, oraz naród – on czuje, że należy do ludu

I ludzie, to nie ten cholerny Nuñez sprawił, że zmarnowałem dwa lata w Barcelonie. O mój Boże, co za doświadczenie były te dwa lata w Barcelonie! Jestem tak szczęśliwy, że się z tego wydostałem. To właśnie znaczy wydostać się, jak wyjść z tunelu lub jaskini, w której byłem przetrzymywany wbrew mojej woli. To nie Barcelona ani Katalończycy są winni. Dali mi tak wiele, a żałuję, że oddałem im tylko kilka okruchów. Chyba Hiszpania, a zwłaszcza Barcelona, ​​po prostu nie była dla mnie. Jak to ująć? Kiedy wibracje są negatywne, nie należy tego forsować. Właśnie, nie należy tego forsować, trzeba się stamtąd wydostać tak szybko, jak to możliwe. Tally-ho, tally-ho! Myślę, że uczciwie będzie powiedzieć, że uciekłem z Barcelony. Nuñez i jego kumpel Gaspard – o mój Boże, prezes FC Barcelony i jego asystent! Cóż za koszmar ci dwaj! Nawet jeśli to prawda, przyznaję się, kto powiedział: „Wreszcie, tak, przyznaję się, ten transfer do Barcelony”. Prawie straciłem rozum. Wciąż widzę twarz Francisco, recepcjonisty w Avenida Palace, gdzie mieszkałem po przyjeździe. Pamiętam, jak zobaczył mnie i moją rodzinę przybywających do marmurowego holu jego luksusowego hotelu. Nigdy czegoś takiego nie widział. Byłem gorszy niż gwiazda rocka, kręciło mi się w głowie, byłem uwięziony w imadle. Czułem się komfortowo tylko na boisku. Miałem zaledwie 21 lat, pochodziłem z Villi Fiorito i nie znałem manier. Och, jasne, doprowadzałem ich do szału, ale wszyscy musieli to zrozumieć, ci eleganccy dżentelmeni. O tak, musieli coś zrozumieć: luksus. Zaśmiałem mu się w twarz. Bogactwo? Spoliczkowałem je, spoliczkowałem, będąc jeszcze bardziej zamożnym. To była rywalizacja, to musisz zrozumieć. Bogactwo jest bezczelne dla dzieciaka z Villi Fiorito, więc musiałem być jeszcze bardziej bezczelny, żeby je sobie przywłaszczyć. Nigdy nie istniało poza mną, żebym mógł je wykorzystać i w pełni wykorzystać. Było lato 1982 roku i, o tak, powinienem był wiedzieć lepiej. Barcelona nie była dla mnie. Moja młoda i przedwcześnie rozwinięta reputacja właśnie poniosła pierwszy cios. Właśnie grałem na Mistrzostwach Świata z Argentyną i, och, to wszystko było dla mnie zbyt wiele. Gdzie się podziała radość z boisk Villi Fiorito? Szalone mecze z Cebollitas, których nigdy nie zapomnę, z Argentinos Juniors, gdzie spędzaliśmy czas, próbując nie spaść do drugiej ligi? To chyba tam osiągnąłem najwięcej. Boże, ileż wyczynów dokonałem w tej czerwonej koszulce! A potem był Boca Juniors, najwspanialszy argentyński klub, i tytuł mistrzowski – pierwszy, nie, drugi! Wcześniej były wspaniałe Mistrzostwa Świata Juniorów w Japonii. O mój Boże, jak to wszystko wydaje się teraz odległe, kiedy lecę nad Morzem Śródziemnym, żeby dotrzeć do Neapolu. Wszystko jest takie... Odległe, a gra, co z niej zostało? Pewnego dnia, Luis-César Menotti, który po raz pierwszy wybrał mnie do gry w reprezentacji Argentyny, miałem 16 lat. Boże, jak to wszystko wydaje się odległe. Miałem 16 lat i nosiłem niebiesko-białą koszulkę argentyńskiej reprezentacji. Ja, El Niño de Oro, nic nie mogło być bardziej normalne, pomyślałem wtedy. Nic nie mogło być bardziej normalne, wszystko wydarzyło się tak szybko. Rok wcześniej rozegrałem swój pierwszy mecz w argentyńskiej pierwszej lidze. Byłem Mozartem futbolu, byłem Rimbaudem, byłem Bogiem, a Bóg nie lubi, gdy ci, których wybiera, myślą, że są silniejsi od niego. Może chciał, żebym to zrozumiał. A potem nastąpiło to pęknięcie, pierwsze, może najtrudniejsze do zniesienia, kiedy Menotti do mnie zadzwonił. Menotti, czy oni go nazywają El Flaco ^? Bo jest wysoki i długi jak cygaro. Menotti dzwoni do mnie i mówi

Nino, masz 17 lat, przed Tobą długa kariera, jesteś znakomitym piłkarzem i zagrasz jeszcze w wielu Pucharach Świata

Miał oczywiście rację, czas pokazał, że miał rację. Miał rację, ale się mylił. Wciąż noszę w sobie wieczny ból, ranę, która nigdy się nie zagoi, po tym, jak musiałem opuścić przygotowania drużyny i po tym, jak przeżyłem te Mistrzostwa Świata, te Mistrzostwa Świata z 1978 roku, nasze Mistrzostwa Świata, jako widz przed telewizorem, który właśnie kupiłem w Tota. A na stadionie, na finał, przygotowałem swoje papellitos, te małe karteczki, na których my, Argentyńczycy, piszemy słowa miłości do zawodników i które rzucamy z trybun. Byłem smutny. To był drugi raz, kiedy płakałem z powodu piłki nożnej. Pierwszy raz po przegranej z Cebollitas. Kiedy ten młody chłopak przyszedł i powiedział mi, że pewnego dnia zostanę najlepszym piłkarzem na świecie, rozpłakałem się i przypomniałem sobie tamten dzień. Kilka miesięcy wcześniej żonglowałem w przerwie meczu, a ekipa telewizyjna przyszła mnie sfilmować. Dziennikarz podszedł blisko, bardzo blisko, ze swoim wielkim mikrofonem

Powiedz mi, mały geniuszu, czy masz jakieś marzenie?

Powiedziałem mu, że mam dwa marzenia: pierwsze to zagrać na Mistrzostwach Świata, a drugie to je wygrać. Dziennikarz oniemiał, ale i on zapamiętał moje nazwisko. Mam dwa marzenia: zagrać na Mistrzostwach Świata i je wygrać. Potrzebuję dwóch Mistrzostw Świata, żeby zrealizować te marzenia. Mam jeszcze więcej marzeń i będę miał ich więcej. Moja głowa jest zawsze pełna marzeń. Och, jak bardzo chciałbym zagrać u boku Kempesa i Luque! Nie mogłem się złościć na Menottiego. Dzięki niemu mój kraj wygrał. To były nasze pierwsze Mistrzostwa Świata w historii i oddychaliśmy lżej na ulicach Buenos Aires, pomimo junty wojskowej i pułkownika Videli, który trzymał nas w żelaznym uścisku. Dało nam, Argentyńczykom, trochę powietrza, dało nam tlen i byliśmy bardzo dumni ze zdobycia tego tytułu. Ale ja wciąż pragnąłem więcej. Więc Menotti, który kochał mnie jak syna – wiem to teraz, zawsze wiedziałem – Menotti kochał mnie jak syna i dał mi platformę i publiczność, i powiedział mi: „Teraz pokaż nam, co potrafisz”. To było w Tokio w następnym roku. Ta drużyna do lat 21 była zdecydowanie najlepszą drużyną, w jakiej kiedykolwiek grałem. To było niezwykłe. Przyjechaliśmy do Japonii zdeterminowani, by osiągnąć tyle samo, co nasi seniorzy rok wcześniej, i co za występ! Daliśmy z siebie sześć meczów, sześć zwycięstw, 20 bramek na naszą korzyść i tylko 2 stracone. Zostałem wybrany najlepszym zawodnikiem, a Ramon Diaz był królem strzelców, tuż przede mną. Najlepsza drużyna, w jakiej kiedykolwiek grałem, zdecydowanie. Gabriel Calderon Carabelli, Ramon Diaz – pamiętam każdego zawodnika, który się do niej zaliczał. Co za drużyna! Tokio było prawdziwym spełnieniem marzeń, ale już widziałem przed sobą inne wyzwania. Potem kilkakrotnie grałem dla Boca Juniors. Rozwaliłem Bombonerę ^– nasz legendarny stadion. Sześćdziesiąt tysięcy kibiców krzyczało moje imię i śpiewało chórem: „Diego Diego!”. Samo wspomnienie przyprawia mnie o dreszcze. Każdy, kto tego nie doświadczył, nie może zrozumieć, jak to jest strzelić gola i poczuć, jak stadion eksploduje celebracją, jak tworzy się więź między piłkarzem a tłumem. Miałem dwadzieścia lat i byłem idolem narodu. Miałem dwadzieścia lat i byłem centrum świata, bo dla mnie centrum świata była piłka. Sześćdziesiąt tysięcy kibiców skandujących twoje imię – to wystarczy, żeby każdy stracił głowę, nie wspominając o tysiącach przed telewizorami, nie wspominając o artykułach nazywających mnie nowym Pelé, nie wspominając o tysiącach dolarów, które pozwoliły nam opuścić Villa Fiorito i zamieszkać – moim braciom i siostrom, Donie Tocie, Don Diego i mnie – w apartamencie, który wydawał się tak luksusowy w porównaniu z Villa Fiorito. A ponieważ uwielbiam być otoczony przez tych, których kocham – o tak, uwielbiam być blisko tych, których kocham – cóż, oddałem mieszkania przyjaciołom Dona Diego, którzy wciąż mieszkali w Esquina, kolejnej biednej dzielnicy. Z Buenos Aires, a zwłaszcza Rodolfo Gonzalezowi, temu młodemu głuchoniememu, który godzinami obserwował, jak drybluję piłkę – wszystkim tym ludziom, tak, ludziom, nie wpływowym, ludziom takim jak ja, z tą różnicą, że miałem talent do futbolu, dzięki któremu zarabiałem dużo pieniędzy i w ten sposób dawałem radość tym, których kochałem. Tota zawsze mawiał, że jak masz pieniądze, to dzielisz się nimi z rodziną, więc tak właśnie robiłem i robiłem to dobrze. Nikt nie może mi mówić, co mam robić, a do tego dochodzi moja rodzina, moi przyjaciele, to oni mnie otaczali, kiedy Menotti powiedział mi: „Nino, masz 17 lat, przed tobą długa kariera, jesteś cudownym piłkarzem i zagrasz w wielu kolejnych Pucharach Świata”, i jestem im za to wdzięczny, bo bez nich bym tego nie osiągnął. Płakałem tak bardzo, tak bardzo pragnąłem zemsty. Więc kiedy przyjechała Japonia, kiedy wygrałem Puchar Świata Juniorów, to nie była zemsta, nie, nie, to nie była zemsta, kiedy… Stadion rozświetlił się, a wszystkie stacje telewizyjne na całym świecie zaczęły wykrzykiwać moje imię. Wszyscy mówili Diego, tak, to właśnie to, wszyscy powtarzali to jak modlitwę, Diego. Więc powiedziałem: „To ja, jestem El Niño, jestem Pelusa, jestem Diego”. I nawet ja, w tym momencie, poczułem radość, którą dawałem innym. A potem przypomniały mi się słowa Menottiego: „Nino, masz 17 lat, przed tobą długa kariera, jesteś cudownym piłkarzem i zagrasz jeszcze w wielu mistrzostwach świata”. Pomyślałem więc: „I wygram, tak, wygram, żeby świat powtarzał Diego”. To było jak narkotyk. Więc w Japonii nie chodziło o zemstę, nie, nie. Kiedy wznosiłem trofeum z Simonem Diazem i Calderonem, powiedziałem sobie: „To dopiero początek, to nie moja zemsta, jeszcze nie”. Bo kiedy dziennikarz podszedł do mnie z wielkim mikrofonem i zapytał: „Miałem dziewięć lat”, nie śmiałem się. Miałem dziewięć lat i byłem sam. Może byłem tylko ja i piłka, moja piłka. Wtedy nie wiedziałem, czym jest samotność. Mówiłem poważnie i byłem sam. Więc dziennikarz powiedział: „Powiedz mi, mały geniuszu, czy masz jakieś marzenie?” Odpowiedziałem: „Mam dwa. Pierwszy to zagrać na Mistrzostwach Świata, drugi to je wygrać”. Mówiłem tak poważnie, że dziennikarz zaniemówił. I teraz, nigdy go już nie widziałem, ale wiem, że na stadionie albo przed telewizorem, ten dziennikarz bez przerwy powtarza moje imię. Jestem pewien, że to też jego narkotyk. A on mówi: „Znam tego małego geniusza. Byłem pierwszym, który z nim przeprowadził wywiad. Nazywa się El Niño de Oro i wymyśla gole, które biorą się znikąd”. Więc po tym nie chciałem już być sam, bo ten dzieciak na boisku, przepraszam, był sam ze swoją piłką, nie miał z kim porozmawiać. I dlatego nie chciałem już być sam. Chciałem mieć wokół siebie rodzinę i przyjaciół, swoje plemię, żebym już nie… Nie być już sam, bo i tak ciążyła na mnie duża odpowiedzialność. Moja cena była wtedy wygórowana; teraz byłaby śmieszna. Teraz byłbym wart miliard franków i nikt tego nie zrozumie, zwłaszcza dziennikarze, a zwłaszcza ten francuski dziennikarz, który odwiedził mnie w Barcelonie w 1982 roku. Zapytał mnie, czy moim zdaniem jestem wart 8 milionów dolarów. Zapytał mnie o to! Nie śmiałem się, mówiłem poważnie. Powiedziałem mu, że jestem wart o wiele więcej, o wiele więcej niż 8 milionów dolarów. Więc się roześmiał i w swoim komentarzu powiedział, że jestem pretensjonalny, ten idiota! Oczywiście, człowiek jest wart o wiele więcej niż 8 milionów dolarów, ale on tego nie rozumiał. Wtedy zrozumiałem, że z dziennikarzami zawsze będę sam, zawsze sam, właściwie, teraz, kiedy o tym myślę. Tak, teraz, gdy zbliżam się do Wezuwiusza w powietrzu, mogę myśleć spokojnie. Cóż, tak, moim problemem jest to, że wciąż jestem sam. Między 1979 rokiem, rokiem mojego zwycięstwa w Mistrzostwach Świata Juniorów, a 1984 rokiem, rokiem, w którym opuściłem Barcelonę, miałem chyba trzy napady depresji. Nie wiem, ale tak, wiem bardzo dobrze, nie wiem. Więc jeśli potrafisz sobie wyobrazić, jak wygląda moje życie, to prawda, że ​​wszystko zaczęło się dobrze. To prawda, że ​​świat futbolu był u moich stóp, ale czym to wszystko jest? Mam rodzinę, którą kocham, narzeczoną Claudię, którą uwielbiam, która jest naprawdę, i mimo wszystko, moją bezpieczną przystanią. To ją kocham i to do niej zawsze wracam. Tylko ona mnie rozumie. Mam przyjaciół, z którymi dzielę szalone noce, ale przecież jesteśmy Południowcami i żyjemy na wygnaniu. Tak, na wygnaniu. Dla Południowca, już wygnanego w samym sobie przez swoją podwójną przynależność do innej kultury i natury, wygnanego w umyśle, potrzebujemy nocy, aby żyć jeszcze szybciej, jeszcze intensywniej. Wiem, że Europejczykom, z natury czystym, schludnym i ustabilizowanym, trudno to zrozumieć, ale żyjemy w rytmie samby, tanga, potrzebujemy nocy i jej uroków, by zaakceptować codzienność. Czy to wszystko jest takie trudne do zrozumienia? Ale na co oni w końcu liczyli? W co wierzyli, sprowadzając mnie tutaj? Że sprawię, że wygrają? Próbowałem. Podobałoby mi się to. Kibice Barcelony widzieli moje gole z Boca i argentyńską reprezentacją, jak ten kibic Barcelony, który bronił mojej bramki w meczu z Estudiantes La Plata jak reliktu. Ach, ten gol, pamiętam go, jakby to było wczoraj. To długie podanie kolegi z drużyny wzdłuż linii bocznej, ten zbliżający się przeciwnik, ja dobiegający do chorągiewki w narożniku boiska. Bramka jest daleko, daleko po mojej lewej stronie i bum, magicznym kopnięciem, potężną skosem, z trzydziestu metrów lobuję bramkarza. Ach, nikt się tego nie spodziewał, nikt. Byłem taki szybki. To jak ten Rosjanin, który mnie krył w finale Mistrzostw Świata Juniorów. Pierwsza piłka, którą otrzymuję, jest w połowie wysokości, czuję mojego ochroniarza. Zbliża się do mnie z tyłu z pełną prędkością. Otrzymuję piłkę, amortyzuję ją klatką piersiową, obracając ją tak, aby znalazła się przede mną. Rosjanin nadlatuje, nie pozwalam piłce dotknąć ziemi i lobuję Rosjanina, który kontynuuje bieg w pustkę. Zanim się zorientował i odwrócił, kontrolowałem piłkę i byłem już daleko z przodu. Niektórzy mówią, że na nowo odkrywałem futbol. Na razie po prostu jechałem za szybko, ale tak naprawdę było wielu świetnych piłkarzy: Platini, Zico, Rummenigge. Przed nimi był Pelé. Wszyscy ci piłkarze byli świetni, ale ja byłem wyjątkowy. Tak, właśnie tak, wyjątkowy. Wiem, że ludzie powiedzą, że jestem pretensjonalny, ale jeśli popatrzysz na innych piłkarzy, możesz zgadnąć, co zrobią. To, że robią to bardzo dobrze, to kolejna kwestia, o której nikt tu nie mówi. Wiesz, co zrobią i klaszczesz, kiedy to robią, brawo, brawo! Ja nigdy nie wiesz, co zrobię, po prostu dlatego, że sam siebie nie znam. Mówisz mi... Powiesz: „A Pelé?”. Co do Pelé, odpowiem później. Wszystkie te wspomnienia przybiorą inny obrót. Nie zapomnę, bo pamiętam wszystko. Jestem w powietrzu. Uwielbiam być w powietrzu. Znów zabrzmi to pretensjonalnie, ale w powietrzu czuję, że przynależę. Poza tym, och, nie wiem, czy powinnam się do tego przyznać. Powinnam, oczywiście, że powinnam. W życiu jest tyle rzeczy do powiedzenia i zrobienia, że ​​normalne jest od czasu do czasu stracić głowę. No dobrze, chodźmy. Powiem ci coś, co zawsze mnie martwiło, coś, co leży u podstaw mojego istnienia i o czym nigdy nikomu nie mówię. Coś, moja obsesja, miejsce, którego się boję: mój cień. Kiedy byłem sam na opuszczonym boisku w Villi Fiorito, próbowałem uciec przed moim cieniem. Moje niezwykłe cele służyły tylko temu: przeciwstawieniu się mojemu cieniowi. Nie macie pojęcia, jak to jest. Nie, nie macie pojęcia. Mój cień zawsze mnie przywołuje. na ziemi, podczas gdy w powietrzu czuję się jak w domu, więc gdy tylko strzelę gola, skaczę, skaczę, by odzyskać swoją sferę, swoje wysokości, i wali pięścią w niebo z wściekłości, że udało mi się uwolnić od tego przyziemnego aspektu mojego istnienia, tego cienia, który mnie przywiera i zmusza mnie poza boiskiem do bycia człowiekiem takim jak ty i ja – to znaczy do bycia tym, co robię najgorzej. I to jest normalne; kto może zjeść obiad z Bogiem, a potem pójść spać do domku portiera? Czy ktokolwiek kiedykolwiek zrozumiał, że każdy z moich celów był intymnym dialogiem z Bogiem? Oczywiście, potrzebowałem swojego plemienia, żeby nie być sam, kiedy wrócę na ziemię, a ci ludzie wokół mnie – moja rodzina, moi przyjaciele, te kobiety, te niekończące się imprezy, te stymulanty, te euforyczne rzeczy – byli tam tylko po to, by pozwolić mi odnaleźć siebie w tych rzadkich chwilach. A ponieważ były rzadkie, musiałem zaczynać wszystko od nowa, by odnaleźć tę świeżość, ten tlen, by na nowo odkryć, w tych rzadkich chwilach, tę wyjątkową magię, którą znałem z piłką, z Widzami, z Bogiem, ale nikt nie jest w stanie wyobrazić sobie, co czułem, gdy nie miałem już Boga, z którym mógłbym rozmawiać. Czułem się taki samotny, a ten cień przylgnął do mnie. Wtedy zaczęło nabierać kształtu wspaniałe spotkanie: moja zemsta. Tak, to musiała być moja zemsta, zemsta za rok 1978, kiedy Luis-César Menotti przyszedł do mnie i powiedział mi, że mam wiele Mistrzostw Świata do rozegrania. Był rok 1982, miałem 22 lata i miałem pokazać światu, nawet ostatnim sceptykom, na czym polega Złoty Chłopiec. Miałem grać na Mistrzostwach Świata w Hiszpanii z najlepszą drużyną, jaką Argentyna kiedykolwiek miała: zwycięzcami z 1978 roku z juniorami z 1979 roku. Byliśmy tak silni, niestety, w piłce nożnej, jak i w życiu. Teraz to wiem: trzeba być głodnym. Zawsze byłem głodny, bo gdybyś urodził się w Villa Fiorito, w takiej slumsach, zawsze byłbyś głodny. Ale inni, ta drużyna, nie byli już głodni, a to jest niewybaczalne. Mieliśmy ich za dużo. Mieliśmy pewność siebie i od pierwszego meczu, w Barcelonie, zostaliśmy sprowadzeni na ziemię w meczu z Belgią. Pamiętam tego trenera, tego niepozornego staruszka, Guya Thysa, zabawnego, niesamowicie inteligentnego faceta. Założył mi coś w rodzaju kłódki – tak, to właśnie ona, kłódkę. Było ich czterech lub pięciu, wszędzie wokół mnie, i tłumili moją grę. Co za dziwne wspomnienie! Nigdy nie czułem, że gram w tę grę; to było bardzo dziwne. I przegraliśmy 0:1. Naprawdę dziwne, ale byliśmy panującymi mistrzami i jak dobrzy Argentyńczycy, zbuntowaliśmy się. Czasami Europejczycy mają problem ze zrozumieniem argentyńskiego charakteru, który jest pełen dumy i szlachetności. Biedni Węgrzy, którzy chcieli powtórzyć wyczyn Belgów, w ogóle tego nie rozumieli. Tego dnia dałem recital, tak jak w Boca Juniors czy z Cebollitas. Rozegraliśmy niezwykły mecz. W następnym meczu z Salwadorem popełniłem mnóstwo fauli, ale wygraliśmy. Najtrudniejszy był sam początek, bo Argentyna grała z Włochami, a Brazylia w meczach kwalifikacyjnych – tam czułem się najbardziej samotny. To był pierwszy raz, kiedy Bóg nie był ze mną na boisku piłkarskim. Nie było Go tam, bo brzydził się włoskim piłkarzem, największym oszustem, jakiego znałem: Claudio Gentile. Włochy grały bardzo źle w pierwszej rundzie; Kamerun prawie wyeliminował ich z turnieju, a przeciwko nam postanowili, że Claudio Gentile będzie mnie trzymał pod ścisłą obserwacją. „Blisko strzeżony” to wyrażenie używane w piłce nożnej, które oznacza, że ​​przeciwnik jest do ciebie przyklejony, a Gentile był przyklejony do mnie bardziej niż mój cień, bo mój cień nigdy mnie nie potyka, o nie, to by była ostatnia kropla! Gdyby na boisku był sędzia, Gentile nie dokończyłby meczu. Ludzie mówią, że czasami oszukiwałem i mają rację. Czasami byłem sceptykiem, rzadko, ale to się zdarzało. Porozmawiamy o tym jeszcze raz, ale nigdy, przenigdy nie biorą tego pod uwagę... Musiałem znosić wszelkiego rodzaju oszustów, nie wspominając o tych, którzy atakowali moją uczciwość. Claudio Gentile popełnił chyba ze trzydzieści fauli bezpośrednich przeciwko mnie. Nigdy nie byłem w stanie rozwinąć swojej gry. Argentyna znów przegrała. Kolejny mecz z Brazylią był kwestią życia i śmierci; absolutnie musieliśmy wygrać. Dominowaliśmy przez większą część meczu, ale po pierwszej bramce Brazylijczyka pamiętam ten rzut wolny Edera, czterdziestometrowy pocisk, który odbił się od poprzeczki i wleciał głową do bramki Zico. Sędzia powinien był podyktować dla mnie rzut karny, bo Junior sfaulował mnie w polu karnym i nic się nie stało. Sędziowie nie byli wtedy zbyt dobrzy i to wielka szkoda, że ​​piłka nożna przez to cierpi. Pod koniec meczu byłem więc bardziej samotny niż kiedykolwiek, bardzo samotny. O mój Boże, tak dobrze pamiętam te obrazy. Batista sfaulował Kempesa i zobaczyłem czerwoną kartkę. Naprawdę zobaczyłem czerwoną kartkę. Skoczyłem, nogą do przodu, a brazylijski piłkarz zgiął się wpół. Chciałem... Zastanawiałem się, czy na tym mundialu byli sędziowie. Zostałem wzięty jak dziecko próbujące dżemu, który jego matka trzyma na specjalne okazje. Sędzia wyciągnął czerwoną kartkę. Ja, El Niño de Oro, który przybyłem, by podbić świat, wymknąłem się przez zapadnię. Stałem tam z uniesioną ręką po faulu. Płakałem, gdy sędzia wymachiwał karą. Przeżegnałem się i zszedłem z boiska. Płakałem, płakały tysiące kibiców i powiedziałem sobie, że się zemszczę. Być może wtedy zrozumiałem, że moje życie to historia zemsty, wykluczeń i wyczynów, światła i cienia. Nie wiem, czy to właśnie tam zostałem wykluczony; to wszystko, co wiem. To był pierwszy i ostatni raz, kiedy zostałem wykluczony z reprezentacji, ponieważ po tym wydarzeniu nigdy więcej nie chciałem być sam, i dlatego też Bóg dał mi tak dobrą grę. Dlatego zawsze czyniłem znak krzyża, wchodząc na boisko lub schodząc z niego. Gdybym tego nie zrobił, tak, czułbym się, jakbym Go zdradzał. A Bóg, z darami, które mi dał, mogę to powiedzieć, tak, mogę to powiedzieć, Bóg był w pewnym sensie częścią mojego klanu. Ale wtedy jeszcze nie wiedziałem, że w Barcelonie jest człowiek, który uważał się za Boga, José Luis Núñez, prezydent. Uważał się za Boga. I chociaż opuszczałem Hiszpanię tylnymi drzwiami, wkrótce miałem wrócić frontowymi. Barcelona na mnie czekała; długo oczekiwany transfer był w toku. Zabrałem więc Totę Chirito i całe moje plemię do Barcelony. Zaczynało się nowe życie. Więc kiedy portier z Avenida Palace zobaczył moje plemię i mnie przybywających, przestraszył się. Widział już królów, prezydentów, gwiazdy filmowe i rockowe w swoim hotelu, ale mnie ani mojego plemienia jeszcze nie widział. Przybyłem jak książę, gotowy podbić świat i chciałem, żeby wszyscy o tym wiedzieli. Krytykowano mnie za to przez długi czas. To wszystko jest już przeszłością i mogę o tym mówić swobodnie. Kiedy dotarłem do marmurowego holu Avenida Palace, wszyscy byli u moich stóp. Mieszkałem tam przez cztery miesiące; zarekwirowałem pierwsze piętro. Właściwie, czego nie dostrzegałem na początku, ale widzę teraz – tak, teraz wszystko wydaje się jasne, przejrzyste, krystaliczne – to to, że byłem w rozsypce. Świat biznesu mnie pochwycił i nigdy nie chciał puścić. Po tym podpisałem kontrakt 4 czerwca 1982 roku. Żaden Argentyńczyk nie był tak wyczekiwany w Hiszpanii od czasu wizyty Evity Perón u Franco w 1947 roku. Byłem mesjaszem dla jednych, człowiekiem, którego należało obalić dla innych, a cała ta nienawiść i miłość spotęgowały się dziesięciokrotnie przez fakt, że należałem do FC Barcelona i do Nuñeza, megalomana. Ach, pewne jest, że nasze dwie osobowości miały niewielkie szanse na porozumienie. Rozpocząłem, od spotkania z Nuñezem, wielką walkę mojego życia, tę, która miała przeniknąć całe moje życie: walkę z potężnymi tego świata, którzy uważają zawodników, a nawet ludzi w ogóle, za zwykły towar. Nieświadomie zapoczątkowałem erę zwycięskiego kapitalizmu w sporcie, gdzie tylko bogaci cieszą się materialnymi korzyściami życia. Byłem w oku cyklonu, w ciszy, gdy nie słychać było żadnego dźwięku, tuż przed tym, jak furia burzy zmieci wszystko. Podpisując kontrakt, zawierałem pakt z tymi, których najbardziej nienawidziłem, potężnymi, i odwracałem się plecami do tych, których kochałem najbardziej: ludzi, zwykłych ludzi. Ale nie zdawałem sobie z tego sprawy. Byłem młody, byłem dzikim psem. Myślałem, że mogę rozwiązać wszystko na boisku, ale tam, w Barcelonie, nawet boisko mnie zdradziło. To był jeden z najstraszniejszych momentów mojego życia, te dwa lata w Barcelonie. Najlepszy piłkarz świata trafił do najlepszego klubu na świecie – to była rajska wizja, jeśli kiedykolwiek istniała. Ale nie, należałem do ludzi, a nie do zarządu. Wkroczyliśmy więc w okres wielkich nieporozumień. Barça Boca Juniors to jeden z najpotężniejszych klubów na świecie, szczycący się 110 000 posiadaczy karnetów i ponad 1000 klubów kibiców od Pekinu po Stany Zjednoczone. Przy jego obiektach Boca Juniors wyglądałaby jak klub amatorski. Camp Nou to legendarny stadion, katedra futbolu. Núñez, jego prezes, urodził się w Kraju Basków, a moje spotkania z Baskami w Hiszpanii zawsze były delikatne. Zarządza klubem, jakby był to osobisty triumf; nikt nie może spojrzeć mu w oczy. Wierzył tylko w dwie rzeczy: dyscyplinę i sukces. Co za katastrofa! Co za nieporozumienie! Wszystko zaczęło się tak dobrze. A jednak 28 lipca 1982 roku wszedłem na Camp Nou, aby zostać zaprezentowanym publiczności wraz z kolegami z drużyny. Powiedziałem sobie: „To jest moment prawdy. Nie przyjechałem tu dla własnej chwały, ale dla chwały drużyny, bo sam nie wygram meczów. Dlatego mam nadzieję, że będziemy trzymać się razem i zostaniemy mistrzami Hiszpanii”. Teraz zdaję sobie sprawę, że dużo mówimy, kiedy jesteśmy młodzi, a przy tych wszystkich mikrofonach, które… Ustawiono je tuż pod moim nosem, kusiło mnie, żeby powiedzieć więcej, niż powinienem. Moi koledzy z drużyny byli naprawdę świetnymi facetami. Stopniowo zaprzyjaźniłem się z niektórymi z nich, jak Schuster czy Carrasco, z którym dzieliłem pokój. Był zabawnym facetem, naprawdę miłym. Był bardzo utalentowany i potrafił naśladować to, co robiłem na treningach. Kiedy ktoś pytał go, co o mnie myśli, odpowiadał:

Jestem pod wrażeniem jego pokory; to bardzo humanitarny człowiek. W Argentynie uważany jest za półboga, ale nigdy nie zapomniał o swoim pochodzeniu, korzeniach i ubóstwie. Uświadomił mi, jak ciężko musiał walczyć, żeby osiągnąć to, co osiągnął, i jak bardzo troszczy się o dobro swojej rodziny. Chce, żeby byli bezpieczni. Jest pełen marzeń; tak niewinny i tak bardzo pragnie sukcesu. Im bardziej się z nim przyjaźniłam, tym bardziej się o niego martwiłam. Bałam się, że cała ta pasja, która nim kieruje, może go zdradzić

Byłem wściekłym psem, ale gdy tylko wszedłem na boisko, stałem się kimś innym. Wszyscy koledzy z drużyny, których miałem przez całą karierę, zdawali sobie z tego sprawę i dlatego wszyscy mnie szanowali. A Carrasco powiedział o mnie..

Na boisku jest jak kameleon. Diego się odmienił; jest niesamowicie pewny siebie. Nie jest już tym samym człowiekiem. Wydaje się, że ma pełną kontrolę nad piłką, kiedy biegnie z nią i zaczyna dryblować, mijając obronę przeciwnika. Wszyscy zawodnicy wokół niego wydają się być skrępowani, niezdolni do ruchu. Podczas treningów chcemy po prostu być przy nim i patrzeć, jak błyszczy. Chcemy po prostu zobaczyć, do czego jest zdolny

Wspierał mnie inny mężczyzna: Nicolas Casaus, wiceprezes Barcelony, który wypatrzył mnie w Argentynie. Był dla mnie jak ojciec w sporcie. Ale w porównaniu z ludźmi, którzy mi źle życzyli, to nic. A jednak wszystko zaczęło się tak dobrze z Schusterem. Od razu zrozumieliśmy się na boisku. Pierwszy mecz na Camp Nou był istnym festiwalem. Graliśmy z Saragossą. Jeden rzut wolny, dwie asysty, 3:0. Wyczarowałem magię lewą nogą. Camp Nou i jego 120 000 kibiców było u moich stóp. Ale bardzo szybko hiszpańska piłka nożna pokazała swoje prawdziwe oblicze: przemoc. Nie mogłem już grać. A ponieważ hiszpańska telewizja była najgorsza na świecie, agresywni zawodnicy nigdy nie byli karani. Miałem już dość autorytarnych metod naszego trenera, Udo Latteka. Pił więcej piwa niż cała armia, a razem z nim to była prawdziwa armia. Prawdziwy dyktator, ten trener. Chciał naszej śmierci, jestem tego pewien. Właśnie wróciłem z Ameryki Południowej i odkrywałem wojnę. Futbol de muerte ^? Niesamowite, nie ma niedzieli, żeby ktoś nie zagrażał mojemu bezpieczeństwu fizycznemu. Na szczęście był Puchar Europy, jak tego dnia, kiedy wszystko poszło dobrze. Pamiętam, że był 20 października. Pojechaliśmy grać do Belgradu. Crvena Zvezda była świetną drużyną w Europie. Schuster i ja ich rozgromiliśmy. Zdjęcia naszej gry stały się viralem. Serbscy piłkarze, z pewnością jedni z najlepszych technicznie w Europie, spędzili połowę meczu, obserwując naszą grę. Strzeliłem dwa gole, w tym niesamowitego lob. 4:2. Jugosłowianie, którzy są niezwykłymi znawcami piłki nożnej, zgotowali nam owację na stojąco przez ponad minutę po meczu. Kiedy graliśmy na naszym poziomie, byliśmy nie do odparcia, wręcz nie do odparcia. Lubiłem grać. Pod koniec treningu Lattek pytał mnie: „Co robisz, Diego?”, a ja biegałem po boisku, zbierając piłki. Lattek krzyczał do mnie: „Płacimy ludziom za to!”. Ale kontynuowałem, bo mnie to bawiło. Ponieważ ludzie mnie znali, „El Niño de Oro”, jak mnie nazywali, wiedziałem, że FC Barcelona nie jest taka jak inne kluby; wielu tu poniosło porażkę, a niewielu odniosło sukces. Carrasco powiedział mi…

Uważaj, kiedy wychodzisz w poniedziałkowe i wtorkowe wieczory – to w porządku, ale jeśli wychodzisz w piątek przed meczem, bądź bardzo ostrożny, bo media mogą cię zniszczyć

Ale nie byłem bardzo ostrożny, nigdy nie byłem. El Niño de Oro nie musi być ostrożny, podejmuje ryzyko, nie boi się, a w nocy mój cień znika. W nocy Pelusa nie musi świecić w nocy, jestem sobą, tak jak na boisku, nie tym samym ja. Wiem, że Europejczykowi trudno to zrozumieć, ale taki właśnie jestem. Po miesiącu nabawiłem się kontuzji uda i zaczęły się problemy. Zatrudniłem osobistego trenera, Fernando Signoriniego, i chciałem się rozpieścić. Wszystko było takie trudne. Nie ufałem ludziom wokół mnie. Mojej rodzinie, tak; moim kolegom z drużyny, tak; ale nie kierownictwu Barcelony ani personelowi. Zawsze czułem do siebie wrogość. W końcu byłem tylko Sudacą ^? Jak to protekcjonalnie mówią, sudacą, a kiedy znowu grałem — grałem bardzo mało, złapałem wirusa, zapalenie wątroby, które przykuło mnie do łóżka. Spędziłem święta Bożego Narodzenia z Totą zupełnie sam, daleko od Argentyny, od Claudii i od świata, z którego pochodziłem. To był jeden z najtrudniejszych okresów w moim życiu. Zadomowiłem się w mojej hollywoodzkiej willi w Pedrales, więc bardzo szybko przeniosłem tam całą moją grupę przyjaciół, tych, z którymi dorastałem w Villa Fiorito. Pomogłem przyjacielowi Argentinos Junior, Oswaldo Buona, dołączyć do klubu w drugiej lidze hiszpańskiej. Mieszkał z nami, podobnie jak z Ricardo Ayalą, którego rodzice porzucili w dzieciństwie. Mieszkał w Esquina, na przedmieściach Papa Chirito. Przygarnąłem go i został moim kierowcą. Pamiętam, jak kiedyś łowiliśmy ryby razem z wieloma innymi. W ten sposób byłem mniej samotny i łatwiej znosiłem sarkazm i pogardę Katalończyków, zamknięty w moim pałacu z moimi przyjaciółmi, bez problemów z reprezentacją, byłem sobą. To właśnie w tym czasie zacząłem dużo wychodzić ze wszystkimi moimi przyjaciółmi. Zaczęliśmy wychodzić i przeżywać barcelońskie wieczory. W niedziele i poniedziałki byliśmy na wszystkich imprezach, zupełnie jak w Buenos Aires. W Pedrales udało mi się stworzyć świat, mikrokosmiczne Buenos Aires. Co do Jorge Cyterszpilera, mojego przyjaciela z dzieciństwa, to on zarządzał firmą, która nosiła moje nazwisko, dbał o mój wizerunek i utrzymywał ostatnią więź z Barceloną. Z daleka słyszałem narzekania Casausa; był rozczarowany. Powiedział pewnego dnia, że ​​rzadziej widuje mnie w prasie.

Martwię się, że zboczy z drogi; zmienił się. Jest jak drzewo, które potrzebuje palika, żeby rosnąć prosto. To nie porażka sportowa, ale ludzka. Nie możemy już z nim rozmawiać; jego rodzina i przyjaciele zbudowali wokół niego mur

Wyjaśniłem mu, że potrzebuję ochrony, ale wszyscy ci menedżerowie chcieli mnie dla siebie, chcieli mną manipulować, jak im się podoba. Ale ja im się wymykałem, uciekałem. Coraz częściej wychodziliśmy, a ja chciałem czuć się żywy. Chciałem uniknąć depresji. Ciągle wychodziłem. Dlaczego czułem się taki samotny? Kto mi powie? Nie mogę. To właśnie w tym czasie spróbowałem kokainy. Zawsze byłem sam. Boisko nie dawało mi już satysfakcji, ponieważ nie grałem już z powodu kontuzji i wirusów. A poza boiskiem byłem jak śmiertelnie chory pacjent. Wielu z nas brało narkotyki, wielu innych zawodników również, ale tylko po to, by uciec od tego cienia, który był zbyt wszechobecny w naszym życiu. Trzeba było pożyć trochę dłużej. Zdarzyło mi się to tylko kilka razy. To jeszcze bardziej mnie odizolowało, ale myślałem, że nigdy nie mogę zostać skrzywdzony. Byłem przepełniony tą pewnością: Bóg mnie wybrał i nie mogę zawieść jako wybraniec. Pozwolono by mi na to, a wtedy Nuñez chciał dać mi lekcje etykiety. Jak mogłem zaakceptować faceta takiego jak Nuñez, który mówił mi, co mam robić? To było nie do pomyślenia. Nuñez reprezentował pana, feudalnie panując nad tymi niewykształconymi, małymi niewiernymi, piłkarzami. Nienawidzę ludzi takich jak Nuñez. Nienawidziłem też Latteka z jego dyktatorskim zachowaniem. Więc w marcu 1983 roku, kiedy został zwolniony, zrobiłem wszystko, co w mojej mocy, aby Luis-Cesar Menotti został trenerem Barcelony. Kiedy przybył, odzyskiwałem siły po zapaleniu wątroby. Cieszyłem się, że znów go widzę, mimo że Mistrzostwa Świata poszły źle. Menotti był jak ja, Argentyńczyk. Lubił wychodzić, lubił kobiety, lubił piękny, ofensywny futbol. Razem mieliśmy być królami świata. Z Menottim, trzy miesiące po jego przyjściu, wygraliśmy Puchar Hiszpanii z Realem Madryt. Rozegrałem bardzo dobry mecz. Wszyscy wydawali się zadowoleni. Ludzie mówili... Mówiąc o mnie, miał pecha. Ledwo przyjechał, a już się kontuzjował, a do tego to zapalenie wątroby. W przyszłym roku Barça wygra wszystko. Ja też w to wierzyłem, że chcę wygrać wszystko. Zawsze grałem, żeby wygrać. Menotti mówił mi, żebym zawsze grał, żeby wygrać; to samo powtarzał innym zawodnikom. Dla Menottiego piłka nożna jest jak poezja. Napisał esej o piłce nożnej i jest jednym z najbardziej uczonych ludzi, jakich znam. Jest zwolennikiem pięknej, ofensywnej, szybkiej, technicznej i żywej piłki nożnej – bez wątpienia. Drużyna mistrzów świata juniorów grała w taką piłkę, podobnie jak drużyna z 1978 roku – techniczni zawodnicy, wielu ofensywnych zawodników. Uwielbiałem ten sam rodzaj piłki nożnej co Menotti, ale Menotti trenował w Hiszpanii, a filozofia hiszpańskiej piłki nożnej bardzo różniła się od jego. Dlatego wszczął spór w prasie z Javierem Clemente, baskijskim trenerem Atlético Bilbao, który później został trenerem reprezentacji Hiszpanii. Ten człowiek — to niewiarygodne, że on... Mając tak dużą odpowiedzialność w piłce nożnej, ludzie lubią przypominać wszystkim, że czasami oszukiwałem, ale Clemente trenował drużyny, promując jednocześnie niesportowe zachowanie. Odpowiadał z pogardą Menottiemu, zawsze z tą nutą rasizmu wobec nas, małych Amerykanów Południowych, a sędziowie byli przyjaciółmi Clemente; w przeciwnym razie nie pozwoliliby mu się tak zachowywać. To właśnie w tym okropnym klimacie nadszedł 24 września 1983 roku — data naszego meczu z Bilbao, okropna data dla piłki nożnej. Clemente miał przeciwko mnie tajną broń: Goicoetcheę, który później miał odegrać wielką rolę w piłce nożnej jako asystent Clemente. W przerwie prowadziliśmy 2-0; nasza technika doprowadzała Basków do szału. Ale po dwunastu minutach drugiej połowy nadeszła katastrofa. Odzyskałem piłkę w środku pola i poszedłem na olśniewający drybling. Baskowie oglądali to widowisko. Zmierzałem w stronę bramki, gdy Goicoetchea rozpędził się z dziesięciu metrów i zaatakował mnie od tyłu. Wślizg powalił mnie na ziemię, nagle poczułem, że świat mi umyka. Nawet baskijskie gazety pisały, że to był jeden z najbrutalniejszych fauli, jakie widziała hiszpańska piłka nożna. Goicoetcheę nazywano Rzeźnikiem z Bilbao. Zniesiono mnie na noszach, myślałem, że Bóg znów mnie opuścił. Zostałem sam. Menotti zażądał dożywotniego zakazu gry dla Goicoetchei, ale ostatecznie dostał tylko dziesięciomeczowe zawieszenie, mniejsze zło. Moja kostka była zmiażdżona. „Mordują Mozarta” – mówili kibice Barcelony. Diagnoza wróciła: złamanie kostki z zerwanymi więzadłami. Ta kontuzja pozostawiła głębokie, nieusuwalne, nieuleczalne blizny na moim ciele i w moim umyśle. Moje myśli o piłce nożnej zostały zmiażdżone przez Goicoetcheę Clemente i ich filozofię gry. Wierzyłem, że piłka nożna to gra. Myślałem, że arabeski, dryblingi, gole to jest to, co istnieje. U szczytu moich możliwości stawiłem czoła zazdrości i zawiści zawodników mniej utalentowanych w prowadzeniu piłki, a bardziej w niszczeniu moich marzeń. Villa Fiorito była odległym wspomnieniem 24 września 1983 roku. Moje życie legło w gruzach, podobnie jak moja lewa kostka. Obserwatorzy mówili, że nigdy więcej nie grałem tak dobrze i przez lata cierpiałem z powodu tej kostki. Tę kostkę dał mi Bóg. Goicoetchea chciał zabić Boga na żywo w eterze, na oczach świata, a świat milczał. Po czterech miesiącach rekonwalescencji wróciłem do gry w Bilbao. Bałem się, ale powtarzałem sobie, że nie powinienem się bać. Pelusa też nie powinien się bać. Wygraliśmy 2:1. Strzeliłem oba gole Barcelony, ale nic już nie było takie samo. Rozwód był ostateczny. A po meczu Pucharu Europy z Manchesterem United, gdzie musiałem przyjmować zastrzyki, żeby grać, nie mogłem grać. Z całego serca pragnąłem być na boisku, ale moje ciało nie nadążało. Zszedłem z boiska. W przerwie, przy gwizdkach kibiców, byłem wściekły. Chciałem tylko jednego: opuścić Barcelonę i jej podejrzane układy, jej śmiercionośny futbol. Krzyknąłem: „Dlaczego? Dlaczego miałbym się poświęcać, skoro, kiedy walczę o grę, traktują mnie w ten sposób?”. Barcelona była historią miłosną, która przerodziła się w całkowite niezrozumienie. To wstyd, to smutne, ale musiałem wypić kielich do dna. 30 kwietnia 1984 roku Bilbao ponownie zdobyło mistrzostwo Hiszpanii, a tydzień później zmierzyliśmy się z nimi w finale Pucharu Hiszpanii. Przegraliśmy mecz 1:0. Bilbao grało defensywną, niesportową piłkę. Nie mogłem tego znieść; to było dla mnie za dużo. Clemente nazwał mnie idiotą w prasie. Pod koniec meczu wszcząłem ogólną bójkę, bo jeden z piłkarzy Bilbao, Sola, mnie obraził. Straciłem panowanie nad sobą i cała banda Basków rzuciła się na mnie. To był cud, gdyby Goicoetchea nie zdołał mnie ponownie sparaliżować kopniakiem z powietrza. To byłoby niewypowiedziane. Byłem całkowicie odpowiedzialny, bez Boga, bez nikogo, kto by mi pomógł, ale z królem Juanem Carlosem, którego później przeprosiłem w liście, i milionami Hiszpanów jako widzami. Tym razem to był naprawdę koniec. Tego samego wieczoru zacząłem pakować walizki. Musiałem uciekać tak szybko, jak to możliwe z tego miasta, w którym strzeliłem 38 goli w 58 meczach, miasta, które mogło być grobowcem mojej piłki nożnej. Ale nawet w tym momencie, w najgorszym momencie mojej kariery, zawsze wierzyłem, że zemszczę się gdzie indziej. Ale było pewne

Moje serce było przepełnione pasją, o tak, dokładnie to powiedziałem sobie, opuszczając Barcelonę. Bo tak naprawdę, mogę to teraz przyznać, tak, mogę to powiedzieć: piłka nożna była we krwi, ale całe to otoczenie przyprawiało mnie o mdłości. Ci prezydenci, którzy myślą, że wszystko im ujdzie na sucho, wszyscy ci kombinatorzy, którzy manipulują, kupują i sprzedają zawodników, ci skorumpowani menedżerowie – tak, to wszystko przyprawia mnie o mdłości. Więc skrzyżowałem stopy, jedną na drugiej. Dźwięk helikoptera rozbrzmiał w mojej głowie. Za dużo hałasu, za dużo ograniczeń. Z Jorge Cyterszpilerem mieliśmy dwie oferty, jedną z Juventusu, a drugą z Napoli. Juventus to Turyn, Fiat, Agnelli. Powiedziałem Jorge, nie, nie tam. Mają już drużynę złożoną z gwiazd. Była tam Bonnie Platini i trzy czwarte włoskiej reprezentacji. Kolejna drużyna gwiazd, jak w Barcelonie. A potem był Gianni Agnelli, szef Fiata. Nie, naprawdę, to wszystko za bardzo przypominało mi Barcelonę. Powiedziałem Jorge'owi: zbudujmy imperium w Neapolu. Tam będę szczęśliwy. Z tymi ludźmi będzie jak Villa Fiorito, tak, będzie jak Villa Fiorito, okej, to mała drużyna, która nigdy nic nie wygrała, okej, o mało nie spadli do drugiej ligi, ale dla mnie to idealne, tak, to idealne. Neapol to południe kontra północ Włoch, biedni kontra bogaci, możni, wszystko, czego nienawidzę, a ja musiałem na nowo odkryć grę, tę prostą radość z gry, bo Barcelona i ich Núñez prawie sprawili, że ją znienawidziłem. Jest rok 1984, mam 23 lata, będę rządził Neapolem i trzymał piłkę w małym kręgu, tak, teraz uświadamiam sobie przepowiednię tego młodego chłopaka, który podszedł do mnie po przegranym meczu: „Nie martw się, pewnego dnia będziesz najlepszym piłkarzem, jakiego kiedykolwiek widziano na boisku”. Przybyłem więc tutaj, by przyćmić wielkiego Wezuwiusza, by stać się największym graczem, jakiego kiedykolwiek widziano na boisku, by przemienić tę starą, zmatowiałą miedź w złoto, by przywrócić dumę temu narodowi, oczernianemu i deptanemu przez możnych północy, tak, przybyłem tu, by zbudować imperium, bo w Barcelonie nic już nie jest możliwe. Nie byłem chroniony przed zazdrosnymi graczami takimi jak Goicoetchea; musiałem uciekać. Menotti zrezygnował; straciłem ojca duchowego; wszystko się skończyło. Zobaczyłem nowego trenera, Terry'ego Venablesa, Anglika, dżentelmena; zdawał się mnie rozumieć. Powiedział

Podziwiam w Diego to, że wszyscy zawodnicy w drużynie mówią o nim z miłością; wszyscy go kochają i jednocześnie się o niego martwią. Diego jest naprawdę hojny; jeśli coś mu się uda, chce się tym podzielić

Ale nie chciałem już dzielić się niczym z Barceloną, bo Barcelona się nie dzieliła, wszystko wzięła dla siebie. Więc oto jestem w tym helikopterze, lecę w kierunku stadionu San Paolo. Czekają na mnie. Jest wczesne popołudnie, 5 lipca. Pogoda jest piękna. Okrzyki radości docierają do mnie fragmentarycznie. Dźwięk helikoptera rozbrzmiewa echem, a ja jestem w powietrzu odkąd opuściłem Barcelonę. Moje serce bije szybciej, moje serce szybuje! Powtarzam mu to, a ono bije mocniej i szybciej. I powtarzam to jeszcze raz, moje serce szybuje! I bije jeszcze szybciej. Tutaj zbuduję swoje imperium. A siedemdziesiąt tysięcy widzów, którzy wypełnili stadion San Paolo, powtarza chórem: „Tutaj on zbuduje swoje imperium, a my będziemy tym imperium”. I nigdy wcześniej tego nie mówili, a dzięki mnie, mówią to, mówią to, i w podziękowaniu śpiewają

O mamma mamma mamma/sai perche mi batte il corazon/ho visto Maradona ho visto Maradona/ô mamma inamorato syn^?

Tak, właśnie o to chodzi. Pozwoliłem im się zakochać i na nowo odkryć cząstkę ich dzieciństwa. Nauczyłem ich, że najważniejsza jest ta część ich dzieciństwa, że ​​jeśli gram tak dobrze, to dlatego, że przemawiam do dziecka we mnie, że jeśli przemawiam do Boga przy każdym golu, to dlatego, że dziecko we mnie, to, które strzela gole, ma moc przemawiania do Boga. To im mówiłem, kiedy krzyczeli moje imię, gdy z trybun rozbrzmiewały długie okrzyki „Diego Diego”: trzeba szanować dziecko w sobie, pomimo sępów, które chcą je ukraść. To właśnie powiedziałem: tutaj zbuduję swoje imperium

Neapol i ja identyfikowaliśmy się aż do śmierci. Przyleciałem tu samolotem i wyjechałem tą samą drogą. Cóż za podróż! Tak było, moje serce, z zapałem, kolejny wysiłek, by zobaczyć twoje wyczyny, te skoki radości, to szalone życie. Moje serce, z zapałem, wszyscy ci Neapolitańczycy, oszaleli na długo, zanim postawiłem stopę na ich pięknym boisku San Paolo, ale możliwość mojego przyjazdu naprawdę ich doprowadziła do szaleństwa. Rozradowali się, całą tą radością, którą ich naturalnie wesoła natura powstrzymywała, ukrywała, tłumiła w obliczu wszechobecnej nędzy, arogancji wielkich miast północnych Włoch. Kiedy więc Antonio Juliano, zwany Totonno, trener Sportiva Calcio di Napoli, dowiedział się, że mam zamiar opuścić Barcelonę, kiedy dostrzegł możliwość sprowadzenia mnie do Neapolu, udał się do prezydenta Corrado Ferlaino i powiedział mu

To jego, to jego chcieliśmy, na niego czekaliśmy. To dla Maradony zbudowaliśmy to stare miasto, zapomniane przez Boga, którego serce bije bez celu. Teraz wszystko jest jasne: wiemy, dla kogo muszą bić nasze serca i jaki będzie cel naszych wysiłków

Barcelona zrozumiała, że ​​już do nich nie należę. Chciałem odejść. Powiedziałem o tym miłemu Terry'emu Venablesowi Nunezowi, a także powiedziałem mu przez prasę, bo już go nie widziałem. Powiedziałem, że chcę odejść, bo pewnego dnia ktoś przyjdzie i spróbuje mnie zabić na boisku. Chciałem tylko jednego: chciałem grać, na nowo odkryć całą radość Villi Fiorito. Kiedy grałem, martwiłem się tylko o zapadnięcie zmroku, żeby Dona Tota nie martwił się za bardzo, mimo że Tota wiedział, że gram, że jestem z moim najlepszym przyjacielem, z piłką. Więc tak, chciałem na nowo odkryć atmosferę Villi Fiorito, całe to otoczenie, w którym się urodziłem i które ukształtowało El Niño de Oro, mnie i nikogo innego, bo doskonale wiedziałem, że gdybym urodził się w bogatej rodzinie w Buenos Aires lub gdzie indziej – bogaty, tak, bogaty, a może także blond i schludny, nie brudny, nie ciemnowłosy i nie biedny – cóż, El Niño… Nie byłby do końca Niño de Oro, albo byłby kimś innym, czym już był, ale kimś innym dla mnie. Ostatecznie to bieda, to ukochana dzielnica slumsów, ukształtowała Pelusę. Chciałem więc odwdzięczyć się wszystkim dzielnicom slumsów na ziemi za to, co mi dały, odwdzięczyć się za ich dobroć i życzliwość. A Neapol wyłonił się zza horyzontu, mówiąc mi: „Kochaj mnie”. I przybyłem do Neapolu i powiedziałem: „Kochaj mnie”. Chcieliśmy się kochać i nic i nikt, a zwłaszcza Agnelli i jego miliardy, nie mogły tego powstrzymać. Tutaj byłbym u siebie. Neapolitańczycy byli znienawidzeni przez północne Włochy, tak jak ja, Sudaca w Barcelonie. Neapol nigdy niczego nie wygrał, tak jak ja, nic przekonującego, a zwłaszcza żadnych trofeów w Europie. Ale musieliśmy pokonać Europejczyków, a co lepsze, na ich własnym terenie, aby pokazać, kto jest najsilniejszy. Jeszcze przed przybyciem do Neapolu byłem Neapolitańczykiem. Jeszcze przed podpisaniem kontraktu w Neapolu Neapolitańczycy sprzedawali przedmioty z moim wizerunkiem. Już najechałem miasto. Więc kiedy Totonno powiedział

To jest Jego, to jest tego, którego pragnęliśmy, na którego czekaliśmy; to dla Niego zbudowaliśmy to starożytne miasto, zapomniane przez Boga, którego serce bije bez celu

Kiedy Totonno przybył do biura Ferlaino i powtórzył tę frazę wielokrotnie, Corrado Ferlaino otworzył okno, a legenda – legenda jest prawdą – legenda głosi, że powiew wiatru przyniósł słowa Totonno do każdego neapolitańskiego domu. Tak więc, gdy Barcelona gardziła Neapolem, tak jak cała Europa gardziła Neapolem, Barcelona w swojej arogancji powiedziała: „Chcesz kupić El Niño? Masz wystarczająco dużo pieniędzy? To bardzo drogie. Zapłać nam 600 000 dolarów depozytu, żebyśmy wiedzieli, czy jesteś wypłacalny”. A potem neapolitańczycy zwymiotowali Barceloną. Każdy neapolitańczyk przeklinał tych Katalończyków, którzy, podobnie jak reszta Europy, okazali arogancję i pogardę naszemu miastu z jego minioną przeszłością. I tak każdy neapolitańczyk zbliżył się. Czy to możliwe? Czy możliwe jest być bliżej, stworzyć doskonalszą wspólnotę? No cóż, każdy Neapolitańczyk zbliżał się do mnie, a ja do niego, bo historia naszego życia... Zrobili to, jeden i jedyny, każdy Neapolitańczyk, każdy biedny Neapolitańczyk pokazał, czego chce. Wziął swoje oszczędności i poszedł wpłacić je na konto w banku Monte Paschi di Siena, i tak w ciągu jednego dnia zebrano 600 000 dolarów. I Nuñez i Gaspar, i wszyscy Katalończycy, i cała Europa, cóż, widzieli, do czego zdolny jest Neapolitańczyk, kiedy czegoś pragnie, że to nie 600 000 dolarów go przeraża, że ​​to nie arogancja i pogarda go powstrzymują. Nie, Neapolitańczyk, jeśli czegoś chciał, to to dostawał, nawet jeśli był ciemnoskóry, niski i biedny. Tak jest, proszę pana. A Neapolitańczyk, wracając z banku Monte Paschi di Siena, był dumny, wręcz niewysłowioną dumą, bo powtarzał sobie: „To jego, to jego chcieliśmy, na niego czekał, to dla niego zbudowaliśmy to starożytne miasto, zapomniane przez Boga, którego serce…”. To było bez sensu, a poza tym byłem Neapolitańczykiem, moja babcia pochodziła stąd, tak im powiedziałem po przyjeździe. Musiałem wejść na stadion San Paolo, wypełniony po brzegi widzami, którzy przyszli mnie zobaczyć, przyjść na moje wystąpienie. Od tygodnia Neapolitańczycy przykuli się do bram stadionu i prowadzili głodówkę. Recytowali: „Daj nam naszego Diego dnia”, modlili się, aby klub odniósł sukces, zrobił wszystko, co w jego mocy, aby wyrwać mnie z rąk Katalończyków. W końcu im się udało, a głodujący zostali uwolnieni. Więc i oni byli tego dnia na stadionie. Było dopiero popołudnie, 5 lipca 1984 roku, a Wezuwiusz wydawał się maleńki w porównaniu ze stadionem San Paolo. Czternaście kanałów telewizyjnych, 400 dziennikarzy, 600 fotografów, 70 000 neapolitańczyków, którzy zapłacili 1000 lirów, czekało na mój przyjazd. Wylądowałem i pojawiłem się. Przez kilka godzin wrzawa ze stadionu wypełniała pustkę i ciszę martwego miasta, niczym w Wielki Piątek. To jego, to jego chcieliśmy, na niego czekaliśmy. To dla niego zbudowaliśmy to starożytne miasto, zapomniane przez Boga, którego serce bije bez celu. Teraz wszystko jest jasne: wiemy, dla kogo muszą bić nasze serca i jaki będzie cel naszych wysiłków. I już wymyślano pieśni na moją cześć, a dionizyjska pomysłowość i duch wirowały. Neapolitańczycy dążyli do wynalazczości, do wynalazczości, i każdy zwracał się do matki: „O mamo, mamo, mamo! Wiem, dlaczego bije moje serce! Widziałem Maradonę! Widziałem Maradonę! O mamo, synu innamorato!”. A ja już wysiadałem z helikoptera, wszedłem na boisko, żonglowałem piłką dwa lub trzy razy i posyłałem ją jak najwyżej. Niosłem barwy Neapolu, zmieniłem język, byłem teraz Złotym Chłopcem ^? Byłem w Neapolu i mogłem powiedzieć, jak tysiące Neapolitańczyków: „Widziałem zakochanego we mnie Maradonę”. O tak, jak słodko było dla moich uszu słyszeć te Diegos spadające z tego krateru, mojego krateru, San Paolo. A drugi lokalny bohater, Wezuwiusz, wyglądał prawdziwie ponuro, bo wiedział, że teraz zblednie w porównaniu z moją chwałą, bo to tutaj, tak, tutaj zbuduję moje imperium. I wszyscy Neapolitańczycy o tym wiedzieli, ci, którzy czekali tylko na jedno: by krzyknąć długo i przeciągle: „Goooooooooooooooooooool!”, by powitać, uhonorować i uświęcić jedną z moich bramek. A ja miałem im dawać bramki całymi wiadrami; musieli tylko schylić się, żeby je natychmiast odebrać. Czułem się w Neapolu jak w domu, tak jak w Villi Fiorito, dokładnie tak samo, tak samo. Tak, było jak w Villi Fiorito: ta sama bieda, ta sama słoneczna radość, ci sami ciemnoskórzy ludzie, tak samo. Po raz pierwszy Neapol był dumny i dołączył do wyścigu. W Europie Napoli znalazło się w pierwszej piątce i miało dobry występ w Pucharze Włoch. To wszystko było tylko próbą, próbą generalną, i Neapolitańczycy o tym wiedzieli. Widzieli we mnie małego człowieka na boisku. I o tak, jak wtedy, 24 lutego 1985 roku, graliśmy przeciwko Lazio Rzym, i co za widowisko! Strzeliłem trzy gole na 4:0, rzut wolny, lob. To było widowisko pośród wielu innych, przeszłych i przyszłych. Moi koledzy z drużyny byli przyjacielscy, ale dla mnie, powinniście wiedzieć, każdy piłkarz to zagubiona dusza z Villi Fiorito. Jesteśmy jedną wielką, piękną rodziną. Nawet Goicoetchea, tak, może dla Goicoetchei, nie wiem. W tamtym czasie włoska liga praktykowała catenaccio, ekstremalną grę defensywną, trochę jak Bilbao, ale to nie miało znaczenia, bo przyjechałem tu budować swoje imperium i nic, powtarzam, nic, nic nie mogło mnie powstrzymać. Tutaj miałem całą miłość, o jakiej marzyłem, bo to, czego potrzebuję, to... Musicie zrozumieć, że miałem tylko jedną obsesję: wrócić do Villi Fiorito i całej miłości, która mnie tam otaczała. Więc nie miało znaczenia, czy to było w Neapolu, czy gdzie indziej, byleby warunki w Villi Fiorito były spełnione i bym był kochany. Ta miłość prowadziła moje kroki i nigdy nie zapomnę Neapolitańczyków. Dali mi wszystko, a nawet więcej, i mam nadzieję, że odwdzięczyłem się im najlepiej, jak potrafiłem. Wiem tylko, że dzięki mnie przeżyli wyjątkowe chwile. Od drugiego sezonu drużyna się wzmocniła. Chcieliśmy coś osiągnąć. Nie myśleliśmy jeszcze o tytule, ale czuliśmy, że wszystko staje się możliwe. A kiedy graliśmy na stadionach północnych miast, hasła były jeszcze bardziej zajadłe niż wcześniej. W Weronie, Florencji czy Turynie mówili…

Neapolitańczycy, witajcie we Włoszech!

cholera

z Żydami i Neapolitańczykami

a w Mediolanie na stadionie San Siro bukiet

Co za smród! Nawet psy zatykają nosy. Nadciągają terroni, neapolitańscy wieśniacy!

Kiedy więc Neapolitańczycy to usłyszeli, zaczęli wszyscy śpiewać „Maradona jest lepszy od Pelégo ^” i powtarzali to

eh oh eh oh chi s'ha accato a chist » chi s'ha accato a chill chist' è nu diavulillo i ce ne vonn ciento p'o ferme' Maradona è meglio è Pelé^?

Więc kiedy usłyszałem kibiców z Północy, kiedy przeczytałem transparenty na stadionie, na których wypisali te wulgaryzmy, zapragnąłem być jeszcze silniejszy, jeszcze silniejszy. I w tym drugim sezonie pokonaliśmy ich wszystkich przynajmniej raz, wszystkie te kluby z Północy: Verona 5:0, Turyn 1:0, Inter 1:0 i Milan 2:1. I za każdym razem strzelałem gola. Czasami nie zdajesz sobie sprawy ze swojej siły, czasami pogrążasz się w letargu, jesteś zdominowany i mówisz sobie, że to Bóg chce, żebyś był słaby. Ale potem, często, kiedy najmniej się tego spodziewasz, czasami sprawiasz niespodziankę. Właściwie to błąd mówić „sprawiaj niespodziankę”, bo to niespodzianka tylko dla przegranego. A potem czujesz się silny, zdajesz sobie sprawę, że to nie niespodzianka ani cud, że na to zasłużyłeś, że w końcu jesteś wart więcej niż te bogate i aroganckie kluby. I zaczynasz grać w inny rodzaj futbolu, magiczny futbol. A w Neapolu, to Neapol. Tak, rozumiałem, jaki wpływ mogę mieć na innych zawodników. Wcześniej miałem wpływ na grę i wynik, ale teraz, tutaj, gdzie buduję imperium, zacząłem wpływać na kolegów z drużyny, a potem na całe miasto. Wszyscy zaczęli myśleć: „Przecież nie jestem taki słaby. Nikt nie może decydować za mnie o moim losie”. I tak krok po kroku moi koledzy z drużyny zaczęli grać lepiej. Zrozumieli, że są warci więcej niż wszystko, co im do tej pory mówiono, że są warci więcej niż kilka ciosów kijem za każdym razem, gdy otwierali usta. I zakwalifikowali się do Europy pod koniec drugiego sezonu. Zakwalifikowaliśmy się do Pucharu Europy. Ferlaino był zadowolony; wszyscy byliśmy zadowoleni. Zajęcie miejsca w pierwszej trójce oznaczało wyprzedzenie wielu klubów z Północy, co sprawiło, że zwątpili w siebie. Neapol zyskał inny status i chociaż obelgi się nasiliły, stali się bardziej zazdrośni niż aroganccy. Stawaliśmy się ważni; byliśmy siłą, z którą należało się liczyć. W tamtych czasach Juventus był siłą, z którą należało się liczyć. Turyn wciąż dominował we Włoszech. Agnelli, który chciał mnie kupić, zbudował drużynę z dziewięcioma zawodnikami, którzy grali w reprezentacji Włoch, w tym Platinim. Dość powiedzieć, że Agnelli sprzedałby swojego Fiata i wygnał się na bezludną wyspę, gdyby nie rezultaty. Ale to pokolenie się starzeje, a Platini nie będzie grał już długo. Tak czy inaczej, nadszedł czas, aby przekazał pałeczkę. Tak właśnie postanowiłem. Lubiłem Platiniego; był wyrafinowanym, eleganckim i inteligentnym piłkarzem. Już czułem, że nie osiągnie swojego ostatecznego celu, celu każdego piłkarza, celu, który w wieku dziewięciu lat, z poważną miną, którą zawsze nosiłem, nawet w Villa Fiorito – a zwłaszcza w Villa Fiorito – oznajmiłem przed kamerami: „Mam dwa cele: pierwszy to zagrać na Mistrzostwach Świata, a drugi to je wygrać. Bo można być na szczycie świata w każdą niedzielę, ale jeśli nie weźmie się udziału w Mistrzostwach Świata i nie odniesie się tam sukcesu, to się nie uda…”. Nie rozwodzić się nad historią, ale moje imię było pisane ognistymi literami i byłem o tym przekonany już w wieku dziewięciu lat, a nawet wcześniej. Grałem już na Mistrzostwach Świata i pragnąłem zemsty, zemsty całkowitej i zdecydowanej, żeby po Neapolu świat mnie pokochał. Kto nie czuje tej potrzeby miłości, nie rozumie znaczenia moich słów. Zabrałem więc ze sobą moje plemię i dotarliśmy do Meksyku. Byłem blisko mojej ukochanej Ameryki Południowej i tam powiedziałem: „Tutaj zbuduję imperium. Uczynię z tego miejsca zamieszkanego przez bogów Inków nową Villę Fiorito”. Argentyńska reprezentacja bardzo się zmieniła; całe pokolenie przeszło do historii. Ale nowy trener, Carlos Bilardo, przyjechał do mnie do Neapolu. Powiedział mi…

Diego, jesteś perełką! Zbuduję wokół ciebie drużynę, a ty będziesz kapitanem

Lubię Bilardo z tego powodu, bo widział, że potrafię zamienić kolegów z drużyny z kamienia w złoto. Niewielu ludzi o tym wiedziało, więc mieli wtedy takie przeczucie. On to wiedział; widział to we mnie. Prawdę mówiąc, kiedy zacząłem grać z tą argentyńską drużyną, zdałem sobie sprawę, że jest daleka od swojego poprzednika. Myślę nawet, że drużyna z 1982 roku mogła pokonać tę Argentynę 10:1, ale zasadnicza różnica polega na tym, że drużyna z 1986 roku była głodna zwycięstwa, zacięta, a ponieważ Bilardo zmuszał ich do gry w raczej mało spektakularny sposób, byli obiektem krytyki ze wszystkich stron. To wzmacniało ich spójność i zapobiegało samozadowoleniu. Mogę jednak powiedzieć, że byłem naprawdę zmęczony przed tymi Mistrzostwami Świata w Europie, zwłaszcza we Włoszech. Trzeba walczyć, zawsze walczyć z całych sił. Wymaga to wielu poświęceń od południowoamerykańskiego piłkarza takiego jak ja, ponieważ kluczowe jest, aby wiedzieć, jak wykonać ten sam ruch, aby zagrać piłkę, ale także, aby ją odzyskać, gdy zostanie utracona. W Argentynie zawodnik klasy A może stracić piłkę i potem się tym nie przejmować, to jest ta wielka różnica: intensywność pracy. A jeśli Neapol dał mi mnóstwo miłości, to przeciążenie pracą, presja i szalona miłość Neapolitańczyków, którzy nie pozwalali mi wyjść z domu, nawet na kilka godzin spaceru i spokojnego oddychania powietrzem bez wybuchu zamieszek, nieuzasadniona ciekawość najbardziej namiętnych, ale i najbardziej cynicznych włoskich dziennikarzy na świecie, i te chwile radości, zbyt rzadkie, bo pozbawione niewinności – to była Villa Fiorito, no dobrze, ale dorosła Villa Fiorito. A ja byłem, nadal jestem i zawsze będę tym dzieckiem z kręconymi, brązowymi włosami, które żonglowało w przerwie meczów zawodowych. To było to dziecko, które próbowali zabić lub opętać, co w końcu oznaczało to samo. A ja chciałem zachować to dziecko w całości, to dziecko, które bało się własnego cienia i zostało pobłogosławione przez Boga. Więc kiedy dziennikarz przyszedł do mnie przed Mistrzostwami Świata, powiedziałem mu wszystko, co myślałem. Opowiedziałem mu o tej intensywnej i tytanicznej walce, którą każdy człowiek toczy sam ze sobą, ale która w moim przypadku przybrała niewiarygodne rozmiary. Powiedziałem mu

Czuję się taka samotna, czuję się opuszczona. Na szczęście moja mama jest ze mną, ale mogę wam powiedzieć, że rano, kiedy ją widzę, mówię: „Tota mamita, któregoś dnia rzucimy to wszystko i opuścimy to miejsce, daleko, daleko stąd”

W tym drugim roku w Neapolu pojawiły się pewne problemy. Moje życie miłosne nie układało się tak, jak się spodziewałem. Claudia była daleko, ale nie można dać się ponieść emocjom. Moje serce wciąż płonęło namiętnością, ale szybko zorientowali się, że dam sobie radę. Dałem radę, przezwyciężyłem wszystko i podporządkowałem się wskazówkom Bilardo, nawet jeśli mi się nie podobały. Nie przejmowałem się tym; wytyczyłem sobie własną drogę w Argentynie. Zderzyły się tam dwie wielkie tradycje piłkarskie, co można podsumować jako konfrontację Menottiego z Bilardo. Menotti reprezentował romantyczną stronę piłkarzy, którzy operowali piłką w rytm tanga. Ten styl futbolu przeżywał swój rozkwit w latach 40. XX wieku. To byli moi wielcy poprzednicy, tacy jak Di Stefano czy Manuel Moreno. Menotti wskrzesił ten romantyczny, ofensywny styl futbolu, w którym nigdy nie kryło się zawodnika indywidualnie, a krycie strefowe było znakiem rozpoznawczym. Bilardo z kolei reprezentowało skuteczność, ciemną stronę tej samej piłki nożnej, gdzie oszustwa były na porządku dziennym, a także przemoc. Argentyna, czasami brutalna, nietechniczna piłka gauchos, nigdy nie przestała lawirować między tymi dwoma brzegami, które są trochę jak dwie twarze tego samego Janusa, ale mnie to nie obchodziło, prawdę mówiąc, zupełnie mnie to nie obchodziło. Przyjechałem, żeby odebrać to, co mi się należało, żeby się zemścić, i Bilardo czy ktoś inny, nie miało dla mnie znaczenia. Przybyliśmy do Meksyku jako zjednoczona drużyna czterdzieści dni przed wszystkimi innymi. Meksyk właśnie nawiedziło straszne trzęsienie ziemi. Rozstałem się z moim przyjacielem i agentem, Jorge Cyterszpilerem, który omal nie doprowadził mnie do bankructwa w Barcelonie, i chciałem zbudować swoje imperium w tym dawnym imperium, pośród ruin. Bilardo powiedział: „Przybywamy pierwsi, bo chcemy być ostatnimi, którzy wyjadą”. Utworzył drużynę defensywną, w której miałem odpowiadać za stronę kreatywną wraz z Jorge Burruchagą i Jorge Valdano. Ach, Valdano, mój wielki przyjaciel, wierny zwolennik Menottiego, romantyczny poeta, był prawdziwym duchowym synem Menottiego, o takim samym wyglądzie playboya. Recytował wiersze i podróżował z biblioteką, kiedy grał dla Argentyny, zawsze z nosem w książkach. Lubię Valdano, to uczciwy człowiek. Miał problemy z przystosowaniem się do reżimu Bilardo, ale przyzwyczaił się do niego, jak my wszyscy. Instrukcje to jedno, prawo boiska to drugie, a prawo boiska to moja część, nie Bilardo. Ale to podczas tych Mistrzostw Świata, rozmawiając z Valdano, zdałem sobie sprawę, że mam nowego wroga, człowieka, który jest przeciwko zawodnikom, przeciwko Villi Fiorito, potężnego człowieka, który nigdy nie grał i traktował zawodników jak towar. Joao Havelange, szef FIFA ^? I tego wroga miałem mieć przez całe życie. Joao Havelange zarządził, że mecze Mistrzostw Świata będą rozgrywane w południe, aby zadowolić telewidzów na całym świecie i zgarnąć więcej pieniędzy, ale w południe w Meksyku jest 45 stopni Celsjusza. Jeśli piłka nożna ma należeć do ludzi takich jak Havelange, którzy myślą tylko o pieniądzach i zyskach, to piłka nożna umrze. Nie będzie już romansu ani niczego w tym stylu. Nie, wszystko przestanie istnieć, a gra zostanie zabita. Może właśnie tego chce, kiedy widzę, jak wszyscy ci piłkarze zaczynają się dopingować, wstrzykując sobie sterydy takie jak nandrolon, a nawet kreatynę, co, o dziwo, jest dozwolone. O tak, bo to jest prawdziwy doping, proszę pana. Każdy ma swój honor, ale dla niektórych jest on w portfelu, prawda? Więc kiedy widzę tych piłkarzy, rozumiem ich. Havelange i Sepp Blatter, jego zastępca, to kapitaliści. Dla nich piłka nożna to profesjonalna działalność jak każda inna, to przez nich istnieje prawdziwy doping, bo narzucają harmonogramy i rytmy rozgrywek, których człowiek nie jest w stanie znieść. W każdym razie, jeszcze raz opowiem o moim drogim i bliskim wrogu, ale wiem, że pewnego dnia ludzie powiedzą: „Miał rację, El Pibe, miał rację, Diego mówił prawdę”. Wtedy wszyscy milczeli, wszyscy się bali, a jednak Valdano i ja to powiedzieliśmy, ja to wykrzyczałem w prasie, że nie chcę być wzięty za głupca, że ​​jeśli to się będzie powtarzać, każą nam grać o 5 rano, żeby stacje telewizyjne mogły transmitować nasze mecze na całym świecie. Kazał nam grać w południe, ten drań, w południe w czerwcu w Meksyku. Łapaliśmy powietrze na boisku, ciągle prosząc o małe woreczki z wodą, żeby ugasić pragnienie, a do tego Havelange miał czelność powiedzieć mi, żebym się zamknął i że zawodnicy… Lepiej będzie, jeśli zagrają, niż będą narzekać, ale drogi Havelange, który dorobił się fortuny dzięki niemu, dzięki temu, kim jest, dzięki zawodnikom, więc milczałem. Postanowiłem odpowiedzieć na boisku. Havelange nie wiedział, co go czeka; nie wiedział. W przeciwnym razie z pewnością postąpiłby inaczej. O tak, nie wiedział tego, i wszyscy sceptycy też nie wiedzieli. Pierwszy mecz z Koreańczykami był dziwny; było trochę taekwondo, ale bardzo mało piłki nożnej. Jednak od tego pierwszego meczu bardziej spostrzegawczy obserwatorzy widzieli, że byłem tam, w roli zwycięzcy na boisku. Strzeliłem dwa gole i prowadziłem drużynę. Byłem kapitanem. Bilardo, którego nazywaliśmy „Wielkim Nosem”, mianował mnie kapitanem. Byłem tam, żeby pokazać światu, co potrafię; byłem tam, żeby wygrać. Zbliżał się drugi mecz z Włochami. Wszyscy obserwatorzy przewidywali naszą porażkę, a początek meczu pokazał, że mieli rację, ponieważ Altobelli podyktował rzut karny, ach, Włosi, znałem ich dobrze, a oni znali mnie dobrze. Przez dwa lata sprawiałem im coraz więcej kłopotów, ale nie liczyli już Gentile'a w swoich szeregach. O nie, ten Gentile, był na emeryturze. Poza tym, po meczu z Koreą wygłosiłem apel, mówiąc, że jeśli nie będzie można grać z powodu zbyt wielu fauli, to pójdę do domu. Wolałem ich ostrzec, ponieważ przeciwko samym Koreańczykom popełniłem 32 bezpośrednie faule. Więc powiedziałem, jeśli nie będę mógł grać, jeśli sędziowie nie będą chronić zawodników, to pójdę do domu. I wszyscy piłkarze, którzy kochają piłkę nożną, którzy należą do uniwersalnej Villi Fiorito, zgodzili się ze mną. Trzeba było to zrobić; Gra od tego zależała. Więc przeciwko Włochom faule się zdarzały, ale nie za dużo, nie więcej niż zwykle, przynajmniej tak mi się wydaje. W każdym razie byłem spokojny i pogodny, pewny swojej siły. Chłopak z 1982 roku, szukający zemsty, wydawał się taki odległy. Przeciwko Brazylijczykom, o tak, był pogrzebany. Teraz trzeba by być silniejszym ode mnie, żeby mnie pokonać. Już nie wystarczyłoby popełniać fauli; niesportowe zachowanie nie powstrzymałoby mnie przed rewanżem, zdobyciem Mistrzostw Świata, drugiej części mojego marzenia. Włosi myśleli więc, że mają zwycięstwo w garści, ale ja wyszedłem z siebie i pstryknięciem stopy, subtelnym pstryknięciem, bardzo delikatnie, bardzo delikatnie, z zadziwiającą precyzją, wymknąłem piłkę poza zasięg Galliego. Galli miał być moim chłopcem do bicia przez lata, zanim został moim przyjacielem, kiedy grał w Neapolu. Diabelski lub boski ruch stopy – te dwa przymiotniki byłyby używane do mojego opisu, w zależności od odświętnego stroju, który nosiłbym przez całe życie. W drugiej rundzie graliśmy z Urugwajem, mecz prawdziwych zaprzysiężonych wrogów, i tam zacząłem wznosić swoją grę na halucynogenne wyżyny i doprowadziłem tę łagodną argentyńską drużynę do gry na tym samym poziomie co ja, tak wysoko, że wielu moich kolegów z drużyny czuło, że to możliwe, tak, że to możliwe. Niektórzy wątpili w to na początku rozgrywek. Wiem, że niektórzy wątpili; nawet Valdano się bał. Powiedział…

Nie da się sprowadzić drużyny do jednego zawodnika, nawet jeśli jest nim Maradona

Ale znałem swoje mocne i słabe strony, jak te nawracające bóle pleców, które z powodu problemów ze wzrostem regularnie powodowały u mnie potworny ból, przykuty do łóżka. Lekarze mówili, że nic nie mogą zrobić, że przyczyna leży częściowo w psychice. Psychologii, przyznaję! To całe napięcie uformowało węzeł w moim nerwie kulszowym, a medycyna konwencjonalna nic nie mogła z tym zrobić. Czytałem, że laureaci Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny wynaleźli urządzenie do pomiaru przepływających przez ciało prądów energii. Podobno, jeśli jeden z tych prądów zostanie zablokowany, w całym ciele następuje kryzys. Ale co można zrobić? Lekarze myślą, że mogą wszystko; wierzą, że wiedzą lepiej niż ktokolwiek inny, co jest dla ciebie dobre. A potem była moja kostka, moja kostka Goicoetchea, jak ją nazywałem od czasów Barcelony. Zawsze sprawiała mi ból, a kortyzon często mi towarzyszył. Aby móc grać, tuż przed naszym kolejnym meczem, musiałem przyjąć trzy zastrzyki. I co to był za mecz! Anglia, a jakże! Nasz kolonizator! Wojna o Falklandy cztery lata wcześniej, podczas Mistrzostw Świata... Mistrzostwa Świata 1982: niektórzy z moich kolegów z drużyny mieli krewnych zaangażowanych w wojnę wyzwoleńczą przeciwko Anglikom. Falklandy to Argentyna ^? „Cztery lata później” – głosiły transparenty na stadionach – „wyruszyliśmy na rewanż za wojnę o Falklandy, ale tym razem na boisko. Anglia, co za historia! Cała Argentyna zjednoczyła się z naszą drużyną. To była radość widzieć to i dało nam to wyjątkową siłę. Mecz początkowo przebiegał całkiem normalnie. Mieliśmy piłkę, byliśmy lepsi technicznie, wszystko szło idealnie. Ale czułem w sobie kipiącą siłę, siłę, która, jeśli jej ulegnę, zniszczy wszystko. Niesamowitą siłę. Przed meczem widziałem, jak Valdano obserwował, jak poprawiam technikę podczas rozgrzewki, i wiem, że to widział. Widział tę siłę emanującą ze mnie. Nie wiem, czy Anglicy to czuli, ale wiem, że widzieli to w drugiej połowie. Przy wyniku 0:0 zacząłem szaleńczy pęd, a potem piłka odbiła się od podłoża i angielski zawodnik próbował ją wybić, ale poleciał w złą stronę i…” Posłał ją w kierunku swojego bramkarza Shiltona, a ja pobiegłem za nim i skoczyłem, ale zobaczyłem, że Shilton był z przodu i miał wolne ręce, więc moja lewa pięść uniosła się i chyba to on wpakował piłkę do bramki, chyba tak, a sędzia zagwizdał, gol! Ach, co za historia, niewiarygodna! To prawda, że ​​to było oszustwo, ale tak naprawdę nie wiem. W każdym razie, przydarzyło się to wszystkim wielkim mistrzom, od Platiniego przez Zico po Pelé, strzelić gola ręką pewnego dnia. Powiedziałem po meczu, że to ręka Boga. Czy to ręka Boga? Może i tak, Bóg zawsze mi pomagał. Więc Anglicy krzyczeli, wszyscy krzyczeli, ale ja wciąż czułem w sobie tę siłę i nie pozwoliłem jej się wyrazić, a już na pewno nie w tym sfingowanym golu. Ale przecież, skoro sędzia tego nie widział, to czy to moja wina, czy sędziego? Dlaczego, kiedy zawodnik fauluje, obwiniamy sędziego? I dlaczego, kiedy popełniam duży błąd, to tylko ja jestem winny? Chciałbym zrozumieć. Strzeliłem gola ręką, a sędzia tego nie widział, a jednak uznał gola. Sędzia jest pełnoprawnym uczestnikiem meczu piłkarskiego; jeśli odpuści faul, to jest to część gry, incydent jak każdy inny. Nie jestem święty i nigdy nie przypisywałem sobie tego tytułu. Oczywiście, wszystko to działa na korzyść malkontentów ^? Tych białych kołnierzyków, którzy rekompensują swój brak talentu krytycznym i moralizatorskim duchem, który zstępuje z wyżyn ich pozycji społecznej. I dlatego, ponieważ słyszałem ich krzyki w oddali, słyszałem narastający wrzask, postanowiłem dać wyraz swojej sile. Powiedziałem sobie: „Żar, moje serce, pokaż im, że twoje stopy również są z Boga”. To była piłka, która nie miałaby znaczenia dla nikogo innego, nawet dla Pelégo, pierwszego z Bacchettonich. Stałem dziesięć metrów za własną połówką, sześćdziesiąt metrów od Shiltona. Dostałem piłkę i tam, w ułamku sekundy, pomyślałem: „Tu zbudujesz swoje imperium”. Wiem, jaki smak ma to imperium. Dziesięć lat wcześniej grałem mecz towarzyski z Argentyną na Wembley i wykonałem niemal identyczny strzał. Wtedy próbowałem umieścić piłkę w dalszym słupku, poza zasięgiem bramkarza, a Hugo, mój brat, powiedział mi: „Powinieneś był spróbować w bliższym słupku”. Dostałem więc piłkę i natychmiast, piruetem i uderzeniem piętą… ustawiłem się w kierunku angielskiej bramki i zdezorganizowałem dwóch zawodników drużyny przeciwnej. Widziałem, jak Valdano sam odchodzi. Pchnąłem piłkę dwa razy, przekroczyła linię środkową. Jeden Anglik pobiegł za mną, drugi był przede mną. Minąłem go dryblingiem, przyśpieszyłem. Wszyscy pobiegli za mną. Dotarłem do pola karnego, byłem pięć metrów od niego. Widziałem niepilnowanego Valdano. Minąłem go dryblingiem prawym sierpowym. Kolejny Anglik próbował mnie złapać. Podskakuję, żeby go ominąć. Wszystko dzieje się bardzo szybko. Pojawia się bramkarz i kolejny Anglik. Valdano wciąż niekryty. Odbijam piłkę lewą nogą, tuż przed siebie, gdy bramkarz wychodzi mi u stóp. Myślę o Hugo, zwłaszcza o bliższym słupku. Nie ma co szukać trudności. Wykonuję drobny hak, który zwodzi Shiltona. Czuję za sobą kolejnego Anglika, który szarżuje mocno, bardzo mocno. Wbijam piłkę do pustej bramki. Padam, wstaję. Stadion, świat wstrzymuje oddech, cały świat łapie powietrze. Oddaję mu je. Biegnę, biegnę do chorągiewki narożnej i uciekam. Rzucam wyzwanie, zwyciężam. Zmazuję swój cień, skaczę, zaciskając pięść w górze, Bóg mnie obejmuje, jestem na szczycie świata, na szczycie mojego imperium. Bacchettoni wyłączyli telewizory. Havelange gra w piłkę wodną, ​​swój ulubiony sport. Sześćdziesiąt metrów, jedenaście sekund akcji, podczas których dryblowałem Reida i Beardsleya, Butchera, Fenwicka, a potem znowu Butchera i Shiltona – sześciu zawodników, ponad połowę drużyny. Shilton, angielski bramkarz, powie po meczu.

Nigdy nie zapomnę opanowania Maradony podczas tej akcji. Piłka dosłownie przykleiła się do jego lewej stopy. Pod koniec akcji był szczelnie otoczony przez trzech obrońców, ale nagłym przypływem energii, pod koniec biegu, zdołał ich wytrącić z równowagi, minąć mnie i strzelić gola. Nigdy czegoś takiego nie widziałem!

Dobrze zrobiłem, pozwalając tej sile, która we mnie kipiała, dać wyraz, a Giusti, jeden z moich partnerów, powie:

Nie sądzę, żeby on sam od razu zdał sobie sprawę z tego, co właśnie osiągnął; musiał to zrozumieć znacznie później

Cóż, myli się, bo widziałem wszystko. To prawie tak, jakbym widział tego gola, zanim go strzeliłem. Najpierw, kiedy byłem blisko Shilton, pomyślałem o Hugo, a potem w ułamku sekundy przypomniałem sobie komentarz mojego brata. Ale to prawda, to prawda, co mówię. Widziałem wszystko, czułem wszystko, zanim to się stało. Ale przede wszystkim wydarzyło się coś fundamentalnego, co pozwoliło mi dokonać tego wyczynu. Valdano i Burruchaga byli ze mną przez całą grę, oferując się jako opcje podania i utrudniając grę angielskim obrońcom. To było bardzo ważne. Na przykład, tuż przed minięciem Shilton, kiedy strzeliłem lewą nogą, poczułem, jak Butcher zadał mi bardzo mocny cios, ale to nie zabolało. Emocje były silniejsze niż ból. Myślałem, że wygraliśmy ten wyjątkowy mecz. Myślałem o mojej matce, kolegach z drużyny, przyjaciołach, o wszystkich, którzy wierzyli we mnie i w tę tak mocno krytykowaną drużynę, i zacząłem myśleć. Myślałem, że możemy zostać mistrzami świata, a kiedy drużyna weszła do szatni, wszyscy krzyczeli: „Maradona, Maradona!”. Spojrzałem na nich i krzyknąłem: „Argentyna, Argentyna!”. Nawet w szatni podnosiłem na duchu moich kolegów z drużyny. Miałem to marzenie tylko dlatego, że ich kochałem. Wszyscy byli piłkarzami Villi Fiorito, tak jak moi koledzy z Neapolu. Moim marzeniem było zabrać ich wszystkich ze sobą na szczyt, ponieważ miałem dostęp do Boga i chciałem, aby wszyscy mieli do niego dostęp. Chciałem, aby kibice i widzowie z Villi Fiorito – nie Bacchettoni, ale ci z Villi Fiorito – mieli dostęp do Boga, ponieważ gdyby nie Bóg, nie pokonalibyśmy Anglików. A Bóg był ze mną, z argentyńską drużyną, abym wygrał ten Puchar Świata, abym w pełni spełnił moje marzenie. A gazety komentowały: nie chodziło już o to, kto jest lepszy, Platini czy Maradona, ale raczej o to, kto jest lepszy, Maradona czy Pelé. Najlepsze, a to francuskie gazety o tym pisały, bo ich Platini był wtedy moim rywalem i to on przyszedł mi z pomocą, gdy pytano go o moją pierwszą bramkę. Odpowiedział: „Myślę, że jego druga bramka liczyła się podwójnie”. Prawdziwy dżentelmen, mówię wam! Jego odpowiedź była jasna, klarowna, krystalicznie jasna i bach, prosto w głowę dziennikarza. Z pewnością jeden z tych „bacchettoni”. A skoro już o „bacchettoni” mowa, ich godnym reprezentantem jest nikt inny jak Pelé. Oto on, nietykalny piłkarz, który potrafi mówić najgłupsze rzeczy i dla którego dziennikarze okazują największą pobłażliwość. Oto on, doskonały przykład „bacchettono”, elokwentnego, hipokrytycznego moralizatora. Pelé to piłkarski biurokrata, który nigdy w pojedynkę nie podniósł drużyny, drużyny uznanej za słabą. Miał szczęście grać u boku zawodników niemal tak dobrych jak on sam w jednej z najlepszych drużyn wszech czasów, ale teraz Pelé, ponieważ reprezentuje Mastercard lub inną globalną firmę, czuje się zobowiązany do wygłaszania pouczeń i oceniania z wyniosłego miejsca. Nikt nie mówi, że mówi niestosownie, ani co gorsza, że ​​wygłasza bzdury, które są mile widziane jak błogosławieństwo. Platini kocha władzę, więc i on będzie skorumpowany. Albo jesteś przeciwko władzy, albo za władzą; nie ma alternatyw. Ale Platini nie jest kapusiem; nie ocenia innych zawodników. Nie jest Wielkim Inkwizytorem. Odpowiadałem na boisku, ponieważ chciałem, żeby Pelé, podobnie jak jego wielki przyjaciel Havelange, zrozumiał, że ten mundial jest mój i nikt nie może mi go ukraść – nie ten, jak napisał jeden z dziennikarzy

Nigdy w historii piłki nożnej żaden piłkarz nie był tak ważny, tak wpływowy i tak decydujący dla swojej reprezentacji jak Maradona. Pod tym względem Diego był dla Argentyny kimś więcej niż Pelé dla Brazylii

To nie ja to powiedziałem, tylko on, nie ja. A po finale mogłem powiedzieć: „Cieszę się, że nie strzeliłem gola; to dowód na to, że mamy świetną drużynę”. I bum! To będzie nauczka dla Pelégo i wszystkich w stylu Bacchettoniego. Właściwie to Menotti najlepiej skomentował mój mecz z Anglią, mówiąc swoim zawsze zaskakującym językiem…

Diego jest uosobieniem informacji genetycznej zawartej w całej historii argentyńskiej piłki nożnej; jest produktem historii i tradycji tego narodu; jest idealnym prototypem; niewątpliwie ta doskonałość czyni go postacią wyjątkową

Menotti, nie jestem pewien, czy nasza współpraca kiedykolwiek była korzystna, ale jestem pewien, że nikt nigdy nie rozumiał mnie lepiej. Nikt nigdy nie podsumował informacji genetycznej zawartej w całej historii argentyńskiej piłki nożnej. Tylko Menotti potrafił tak mówić. Niczego nie rozumiesz, ale czujesz, że to inteligentne. Po meczu z Anglią czułem się dobrze, spokojnie, w zgodzie z samym sobą. To było na tyle rzadkie, że warto o tym wspomnieć, ale kostka zaczynała mnie naprawdę boleć. W półfinale z Belgią grałem w lewym bucie o cztery rozmiary większym niż mój własny, a także przyjąłem kilka zastrzyków kortyzonu i innych środków przeciwbólowych, do których przyzwyczajenie w Barcelonie, Neapolu i reprezentacji Argentyny zaczęło wpływać na moje zdrowie, zwłaszcza na wagę. Ale nikt mi o tym wtedy nie powiedział. Gdybym przedwcześnie się zestarzał, gdyby moja waga była jak jojo w szalonym pędzie, gdybym stopniowo przyzwyczaił się do brania leków na uspokojenie kostki, Goicoetchea i mojego… Jeśli zaakceptowałbym to wszystko, to po to, by grać, by grać dalej. Jak wyglądałoby moje życie, gdybym nie mógł już grać? Gdybym spędzał dni, obserwując kolegów z drużyny z tyłu izby chorych? Nie mogłem uchylić się od swojej roli. Byłem El Pibe de Oro, na litość boską! Miałem głęboką świadomość swojego statusu jako piłkarza, mojej odpowiedzialności na boisku, mojego obowiązku wobec kolegów z drużyny i kibiców. Nigdy nie chciałem uchylać się od odpowiedzialności, w przeciwieństwie do innych, którzy spędzają czas w ukryciu na boisku. Chciałem być w Villi Fiorito, ale nawet w wieku dziewięciu lat, kiedy udzielano mi wywiadu, miałem ten poważny i odpowiedzialny wygląd, który nigdy mnie nie opuści, tę dumę w oczach, tę pewność siebie w mojej grze – niestety nie w sobie. Nie miałem tej pewności siebie i to miało mnie prześladować – ale na boisku byłem El Pibe de Oro. Poza boiskiem byłem sobą i pragnąłem tylko jednego: powrotu na boisko. I jeśli tak miało być, niech tak będzie. Musiałbym kupić całe Włochy, zrobiłbym to, bo tam na boisku byłem sobą, a tam mój cień nie dyktował mi już prawa. Na boisku byłem kapitanem, byłem blisko Boga. Poza boiskiem nic mnie nie wyróżniało. Bóg był nieobecny. Na boisku radość i lekkość gry i strzelania goli. Poza boiskiem presja i odpowiedzialność, do których nie zostałem stworzony. Jestem jak ten albatros, szczęśliwy w powietrzu i tak nieśmiały na boisku po meczu z Anglią. Naprawdę wierzyłem, że możemy dojść aż do końca, a Jorge Valdano, który na początku wątpił w tę drużynę, również w to wierzył. Przekonał się, podobnie jak ja, dzięki mnie, dzięki temu drugiemu celowi, który dla Valdano był prawdziwym celem od Boga

Kiedy Diego strzelił tego niezwykłego gola Anglii, gola, który stał się symbolem międzynarodowego futbolu, byłem tam z nim na boisku, śledząc akcję, najpierw jako kolega z drużyny i potencjalny odbiorca podania, a potem szybko jako zafascynowany widz. Po meczu, pod prysznicem, Diego wyjaśnił, że przez cały mecz szukał miejsca, żeby podać mi piłkę i ustawić mnie w pozycji do strzelenia gola, ale go nie znalazł i dlatego z konieczności to zrobił. W pewnym sensie denerwowało mnie to, że poświęcił czas na myślenie o mnie, kiedy wydawało się, że nie ma czasu na rozwiązywanie pilnych problemów z dryblingiem, które się przede mną rozwijały. To było niesamowite. Słuchając tego, nagle poczułem się jak bardzo skromny piłkarz, stojący obok niego

A jednak nim nie był. Z Valdano i Burruchagą miałem na boisku dwóch wspaniałych pomocników i tak mecz z Belgią stał się czystą formalnością. Następnego dnia niektóre gazety publikowały nagłówki: „Maradona 2, Belgia 0”. To nie wróżyło dobrze reszcie drużyny, a mnie to denerwowało i rozczarowywało. Dziennikarze zawsze mnie denerwowali. Właściwie z niecierpliwością czekałem na ten mecz z Belgią, bo to była zemsta za rok 1982, ten pierwszy kompletnie nieudany mecz, w którym trener Guy Thys mnie przyparł do muru. Tym razem było zupełnie inaczej; wręcz przeciwnie. Ach, ten stary belgijski czarodziej! Lubiłem go, ale nie na tyle, by dawać mu nadzieję na powtórzenie tego samego triku dwa razy z rzędu. Od samego początku wziąłem na siebie prowadzenie ataku, z moimi za dużymi butami i zastrzykami kortyzonu, z całą dumą, która polegała na tym, że nigdy nie narzekałem. I szybko, po błyskawicznym biegu skrzydłem, podałem piłkę i zdobyłem pierwszą bramkę, druga była równie prosta, nie było żadnej okazji, bo to był wysiłek osobisty, minąłem dryblingiem czterech Belgów i zdobyłem bramkę, powiedział później Guy Thys

Nie wiem, co zrobić z obcym

Byliśmy w finale z Niemcami. Dyrygowałem grą w finale, ponieważ Lothar Matthäus krył mnie blisko, a ja zaczynałem się męczyć. Grałem dla drużyny i kiedy Niemcy doprowadzili do wyniku 2:2 na koniec meczu, nie bałem się. Czułem w sobie siłę, która tylko czekała na uwolnienie. Była tam, drzemiąca w uśpieniu. Wciąż miałem wystarczająco dużo sił, by odwrócić losy meczu nagłym przypływem energii, spojrzeniem i zręcznym dotknięciem. Poprowadziłem Burruchagę w stronę bramki, genialnym prostopadłym podaniem, zdobywając trzeciego gola, który dał nam zwycięstwo. Kiedy zobaczyłem, jak piłka powoli wpada do bramki, nagle zapragnąłem być w Buenos Aires. Byliśmy mistrzami świata! To było ostateczne zwycięstwo. W pełni spełniło się moje marzenie. Pamiętam ogromną radość, ale może nie tak silną, jak myślałem na poziomie osobistym. Przynajmniej rzadko byłem tak szczęśliwy jak w ciągu miesiąca przed Mistrzostwami Świata, a kiedy przyszło zwycięstwo, wydawało mi się to niemal naturalne. Podszedłem do loży prezydenckiej i odebrałem trofeum od João Havelange'a. Spojrzał na mnie ze swoim wspólnikiem, Seppem Blatterem, i widziałem, że to nie był najszczęśliwszy dzień w jego życiu, ale nie mógł się powstrzymać. Nie obchodziło mnie to. To, co naprawdę się liczyło, zwłaszcza gdy odbierałem Puchar Świata, to poczucie, że muszę się nim podzielić z Argentyńczykami. Nie sądzę, żebyśmy potrafili sobie wyobrazić, co to zwycięstwo znaczyło dla większości z nich, ale inni ludzie odczuwali ogromną dumę: Neapolitańczycy. To było w pewnym sensie ich zwycięstwo, ich duma – biedni, ciemnoskórzy Neapolitańczycy, znienawidzeni przez resztę Włoch – że mają Maradonę w swojej drużynie. Moje zwycięstwo było ich. A po świętowaniu Pucharu Świata w Buenos Aires, to Neapol powitał mnie jak bohatera. Wciąż byłem w euforii po Meksyku, po stadionie. Azteku, kiedy przybyłem do Neapolu, by dokonać tych samych czynów, których dokonałem z Argentyną, chciałem wynieść Neapol na szczyt Włoch, Europy, kto wie czego jeszcze? Chciałem jak najlepiej dla tego ludu, tak przyzwyczajonego do porażek, który w końcu poczuł się gotowy stawić czoła nawet losowi. W Neapolu byłem znany i rozpoznawalny. Mieszkałem teraz na wzgórzu Prosilippo i wychodziłem tylko nocą, by zapomnieć o całym stresie dnia. W nocy pragnąłem anonimowości. Prosiłem tylko o jedno: spokój i ciszę, a tego mi odmówiono. Czy ktokolwiek kiedykolwiek zrozumie, że nie prosiłem o wiele, tylko o spokój i ciszę, by żyć z rodziną i przyjaciółmi, z tym plemieniem tak mi drogim, bo było mikrokosmiczną Villą Fiorito, odtworzoną przez siedem lat, które spędziłem w partenopejskim mieście? Nigdy nie będę mógł spokojnie spacerować ulicą, nawet główną ulicą przed moim domem, ani oddychać natlenionym powietrzem mojego wzgórza. Będę oblężony, o tak. Ci kochani Neapolitańczycy mnie kochali, ale pragnąłem prostego życia, drinka z przyjaciółmi, a los mi tego zabraniał. Wychodziłem tylko samochodem i nocą. A potem, ponieważ ludzie mnie rozpoznawali, nieustannie próbowałem uciec od własnego cienia, tego Złotego Chłopca, którego próbowali dotknąć, poczuć, uchwycić, jakby był czymś świętym. Nie usprawiedliwiam się; chcę tylko, żeby ludzie zrozumieli, że to życie, ta chwała, którą musiałem dźwigać, była niczym innym jak więzieniem i że tylko boisko przywracało mi pewność siebie – boisko, gdzie Diego i Maradona byli jednością, boisko, gdzie przynosiłem radość, boisko, gdzie wszystko, co zakazane dla mnie na zewnątrz, wydawało się możliwe. Boisko, oaza wolności, mały raj dla mnie, podczas gdy życie, prawdziwe życie, było niczym innym jak piekłem. Po co żyć w piekle? W piekle nie ma życia; jest tylko poszukiwanie. W pewnym sensie tego sensu, biedny ja, tego sensu szukałem w sztucznych rajach, bo zresztą raj poza boiskiem mógł być tylko sztuczny. Mam wiele kłopotów, żar, moje serce, mam wiele kłopotów z logicznym spojrzeniem na to wszystko. To pewne, że południowoamerykański temperament potrzebuje imprezować, chodzić do nocnych klubów, ale ja, ja, ja oczywiście taki byłem i nie zaprzeczam temu. Czy mógłbym? Zaprzeczam nieuchronności, która otaczała mój romans z Neapolem. Zaprzeczam temu losowi, który przygwoździł mnie do ziemi, zbyt blisko mojego cienia. W Neapolu kokaina jest wszędzie. Nie da się żyć w Neapolu na pewnym poziomie popularności lub bogactwa bez konieczności radzenia sobie z tymi tak zwanymi honorowymi mężczyznami, którzy tworzą Camorrę ^? Od pierwszego roku byłem zapraszany na prywatne imprezy. Jak tylko zrobiłem krok gdziekolwiek, hordy fotografów, opłacanych przez kogokolwiek, Bóg jeden wie, hordy fotografów robiły mi zdjęcia z innymi mężczyznami, ludźmi honoru. Gdy tylko sukces stał się neapolitański, to znaczy, gdy tylko wróciłem z Meksyku, gdy tylko objąłem stery drużyny, gdy tylko, tak jak w Argentynie, miałem dwóch poruczników, Brazylijczyka Carecę i Giordana, staliśmy się Magicą ^. Od tego roku, 1986, który był rokiem wszelkich sukcesów, byłem bardziej niż kiedykolwiek więźniem Neapolu, ludzi honoru, Ferlaino i mojego wizerunku. W tym trzecim sezonie, kiedy prasa przeprowadzała ze mną wywiad, odpowiadałem w trzeciej osobie, mówiąc o sobie: „Strzelił pięknego gola”, „Rozegrał dobry mecz”. Niektórzy uważali to za pretensjonalne. Nie uważałem się za Boga, Cezara ani nikogo innego, Bóg jeden wie, ale chciałem uciec od własnego wizerunku, od tego cienia, który przylgnął do mnie. do ciała, narastając, aż mnie dusił, uniemożliwiając mi ruch, trochę jak skrzydła albatrosa. Czy inne życie byłoby możliwe? Nie wiem. Bóg jeden wie. Bóg wie wszystko. Ale ja, poza boiskiem, nie wiedziałem nic, albo bardzo mało, co nie wystarczało. Czy nie czytaliście kiedyś z wielką przyjemnością książek pisarzy, których życie wydawało się kiepskimi szkicami? Ktoś może osiągnąć mistrzostwo w swojej sztuce, a zaraz po jej zakończeniu być kompletnie niezdarny. Nie miałem żadnego związku z ludźmi honoru, ale wiedziałem jedno: nie byli pochlebcami. Nie byli szanowanymi ludźmi. Moim błędem było przekonanie, że należą do tej klasy. W tym trzecim sezonie Neapol wyrył głęboki i niezatarty ślad na Włoszech. Ten ślad nosił moje imię: Diego Maradona. Neapol, mistrzowie Włoch, którzy zdobyli również Puchar Włoch. Dla Neapolitańczyków było to piękniejsze niż mistrzostwa świata. To proroctwo Totonno się spełniło.

To jest Jego, to jest tego, którego pragnęliśmy, na którego czekaliśmy; to dla Niego zbudowaliśmy to starożytne miasto, zapomniane przez Boga, którego serce bije bez celu

To ja, Złoty Chłopiec, na szczycie świata, i tak samotny, upadek czeka tego, który stanie na szczycie. W noc tytułu cały Neapol wybuchnął radością. Ach, jak cudownie było widzieć radość Neapolitańczyków! Cały Neapol, szalony, rozpętany, pijany, pogrążony w dionizyjskim karnawale, który trwał siedem dni, siedem dni, kiedy ziemia przestała się obracać, a ja zostałem uświęcony. Wszystko to zostało perfekcyjnie zaaranżowane przez bezimiennych mężczyzn, którzy przypominają ośmiornicę i rozciągają swoje macki w najbardziej odosobnione zakątki. Nic im nie umyka. I jak mogłem ja, tak naiwny, tak niezdarny poza boiskiem, przewidzieć i uniknąć ich uścisku? To Bacchettoni będą drwić z tego losu; on ich rozśmieszy. Przewidzieli go, ci, którzy wzdychają, przyznając, że wielki sportowiec jest niczym, jeśli nie jest wzorowy. Wzorowość – czym ona jest? Już nie wiem; oni też nie wiedzą. Bóg jeden wie, mój czwarty sezon był wyczerpujący. Zbyt dużo mówiono o mnie, moich eskapadach i tym rzekomym synu, którego chwalono w prasie. Niewiele mówiono o piłce nożnej. Nie udało nam się zdobyć tytułu, ale neapolitańczycy pozostali pewni siebie. Mówili: „Lepiej jedno Scudetto, ^zdobyte jak lwy, niż dwadzieścia dwa, zdobyte jak Agnelli”. Ale w kolejnym sezonie pokazałem, że jestem wyczerpany. Nie mogłem już tego znieść. Guillermo Coppola, mój nowy agent, myślał, że jestem kompletnie przygnębiony.

Zdumiewało mnie, jak powiedział, to, że nic go nie interesowało. Chodził na treningi, a potem włóczył się po domu, oglądając nagrania wideo całymi dniami, a nawet nocami. Był jak więzień we własnym domu. Zapytałem go, co się dzieje, a on odpowiedział, że nie może prowadzić normalnego życia z powodu kibiców. Ludzie czasami wspinali się na drzewa na ulicy, żeby zobaczyć go w domu. Neapol obiecał mu bezpieczniejszy dom, który zapewniłby mu prywatność, ale obietnica nigdy się nie ziściła

Byłem u kresu sił, przytłoczony całą tą presją, która mnie przerastała. Potrzebowałem coraz więcej kortyzonu, coraz więcej terapii i coraz więcej imprez do białego rana, bo czułem tę presję coraz bardziej, gdy byłem na boisku. Tak, nawet na boisku czułem, jak mój cień rośnie; widziałem, że zaraz mnie pochłonie, nie było co do tego wątpliwości. Mniej więcej w tym czasie przestałem chodzić na treningi, ale w każdą niedzielę dawałem sobie z nimi radę. Zawsze byłem najlepszy. I chociaż moi trenerzy czasami mieli problem ze zrozumieniem, a czasami łatwiej, że potrzebuję przerwy, moi koledzy z drużyny rozumieli to doskonale, bo oddaliby wszystko, żeby mieć mnie przy sobie w niedziele. Tylko to się dla nich liczyło, że jestem gotowy do gry. Więc jeśli miałbym opuścić trening, wiedzieli, że i tak go nie potrzebuję. Taktykę i całą resztę, sam wymyśliłem, i to im wystarczało. Ale Ferlaino zaczął pokazywać swoje prawdziwe oblicze, oblicze prezydenta, który, jak wszyscy inni… Prezydenci traktowali piłkarzy jak pracowników, ale ja byłem El Pibe de Oro, więc nie byłem pracownikiem. Dałem temu miastu wszystko. Oczekiwałem minimum szacunku. Nie żądałem wiele i zawsze wykonywałem swoją pracę lepiej niż ktokolwiek inny. Poszedłem więc do Ferlaino do jego biura. Powiedziałem mu: „Potrzebuję zmiany otoczenia. Nie mogę tego dłużej znieść. Kochałem to miasto tak samo, jak ono kochało mnie, ale teraz, gdy imperium jest zbudowane, chcę odejść”. Ferlaino spojrzał mi w oczy i powiedział: „Widzę twoją determinację, Diego”. Nadal nazywał mnie Diego, co jest zabawne, prawda? Ale najpierw wygraj Puchar Europy, a dostaniesz transfer. Bernardo Tapia ^„ Przyjedź do Marsylii, będziesz bezpieczny. Chcę wygrać Puchar Europy i chcę to zrobić z tobą”. Chciałem iść z Bernardo Tapią, bo wydawał się miły i robił wrażenie za sterami swojego prywatnego odrzutowca. Kiedy więc Ferlaino powiedział: „Najpierw zdobądź Puchar Europy, a dostaniesz swoje…”. Po transferze powiedziałem sobie: „Ten Puchar Europy należy do ciebie” i poświęciłem się jego zdobyciu. Zmotywowałem się na nowo, pozwalając przemówić tej sile we mnie, sile, która była we mnie od czasów Villi Fiorito, odkąd poczułem ją po raz pierwszy, gdy w wieku trzech lat dostałem swoją pierwszą piłkę i z nią spałem. Zdobyliśmy ten Puchar Europy po wyczerpującym ćwierćfinale z Juventusem Turyn i porażce 2:0 w pierwszym meczu. Gazety pisały nagłówki w stylu „Maradona gra za szybko dla kolegów z drużyny”, ale w rewanżu wszyscy graliśmy w tym samym tempie i wygraliśmy 3:0 w półfinale z Bayernem Monachium, gdzie pierwszy mecz zakończył się wynikiem 2:2. Grałem z sześcioma zastrzykami, a Beckenbauer powiedział: „Nawet na jednej nodze Maradona jest za silny”. A jednak Beckenbauer rzadko chwali piłkarza, chyba że jest Niemcem. W finale ze Stuttgartem zaliczyłem trzy asysty i strzeliłem jednego z pięciu goli. Pod opieką naszej drużyny byłem szczęśliwy, naprawdę szczęśliwy z tego nowego sukcesu, ale teraz Ferlaino musiał dotrzymać obietnicy. Tak, musiał dotrzymać obietnicy. Pojechałem do Argentyny odpocząć, a kiedy dowiedziałem się z gazet, że Bernardo Tapia przyjechał do Neapolu i odjechał z pustymi rękami, odmówiłem powrotu do Neapolu. I tam się wszystko zaczęło. Poślubiłem Claudię, bo ją kochałem i żeby być dobrym ojcem dla moich dwóch ukochanych córeczek, Gianniny i Dalmy. Moje małżeństwo było krytykowane, podczas gdy Borg żenił się z równie wielką pompą. Tylko mnie niczego nie oszczędzono, bo wielu ważnych ludzi nie zostało zaproszonych. Zebrałem całą ekipę z Neapolu, wszystkich moich przyjaciół, wieloletnich przyjaciół z Villi Fiorito i Esquiny, wioski mojego ojca, rolników z neapolitańskiej wsi i rybaków z Margelliny, których poznałem i którzy zabrali mnie na swoje łodzie. Zapłaciłem za wszystko – miliony dolarów – żebyśmy wszyscy mogli stworzyć wielką Villi Fiorito. Lunapark w Buenos Aires, bandyci rzucili się na mnie. Tak, byłem nowobogackim, tak, miałem drogie gusta, tak, nie bawiłem się dobrze. Żaden sportowiec ani artysta przede mną nie był tak krytykowany za to, że był sobą, prostym człowiekiem, niewykształconym i dumnym ze swojego pochodzenia i przyjaciół. Tymczasem w Neapolu naprawdę się działo. Widziałem, że organizowana jest przeciwko mnie kampania. Myślałem, że moi bliscy, moja rodzina, moi przyjaciele nie są już bezpieczni w tym mieście. Stalowa kula przebiła przednią szybę mojego samochodu. Mieszkanie mojej siostry zostało splądrowane. Robiono wszystko, żeby mnie zastraszyć. Nie chcieli, żebym odchodził. Mówiono mi, że Neapolitańczycy poczuli się zdradzeni moją chęcią odejścia, ale dałem im z siebie wszystko. Wiedziałem, że nie mogę zrobić nic więcej. Byłem u kresu sił. W tym samym czasie Il Mattino opublikowało moje zdjęcie z rodziną Camorry, zrobione lata wcześniej, kiedy zgodziłem się przyjść na przyjęcie na moją cześć. Mniej więcej w tym samym czasie dowiedziałem się, że Ferlaino ma udziały w Il Mattino. Czułem, że pułapka się zamyka. Północne Włochy chciały mojej śmierci, a jeśli uda im się zniszczyć mój wizerunek, będzie to korzystne dla Ferlaino i licznych reklamodawców, którzy byli mi winni fortunę. Poza tym Napoli bardzo szybko wszczęło postępowanie sądowe przeciwko Diarmie, mojej firmie producenckiej, i Ferlaino, który powiedział prasie, że Maradona będzie nadal grał w Neapolu albo nigdy nigdzie nie zagra. Byłem otoczony, więc odzyskałem motywację, bo zbliżał się termin – kolejne Mistrzostwa Świata. Zebrałem więc siły, zajrzałem do serca i wierzę, że to właśnie tam, tak, to właśnie tam, po raz pierwszy pozwoliłem sobie na introspekcję, ponieważ nie było już żadnego „il” ani „Diego”, była niezmierzona rana, która tylko czekała, by się otworzyć i mnie pochłonąć. Powiedziałem: „Ardor, moje serce i Neapol…”. Zdobywając kolejne mistrzostwo, Neapol był mniej szczęśliwy, ale chciałem im pokazać, że ich kocham, że ich kocham, ale że nie mogę już tego znieść. Dlatego po tym tytule wycofałem się do specjalistycznej kliniki, aby odzyskać formę z 1986 roku. Niestety, płaciłem za wszystkie swoje wysiłki, za moje rozwiązłe życie, za te środki przeciwbólowe i za te nieustanne bóle: najpierw kostka, potem plecy, znowu plecy, potem znowu kostka. Moja głowa w imadle, moja piłka nożna w imadle, moje życie w imadle, które się zaciskało. Nie wiem. Bóg wie i osądzi żywych i umarłych. Mistrzostwa Świata rozgrywały się we Włoszech. To było ostateczne wyzwanie, wyzwanie przeciwko sobie, zarówno dla siebie, jak i dla moich kibiców. Bilardo nadal był trenerem, ale wielu moich przyjaciół było zmęczonych lub przeszło na emeryturę. Valdano odszedł, a Burrachaga wracał po kontuzji. ​​Zaczęliśmy bardzo źle przeciwko Kamerunowi, który pokonał nas 1:0. Potem grałem jak umierający, w prawdziwej agonii, walcząc z samym sobą, z własnym cieniem, z cieniem samego siebie. Każdy mecz toczył się na krawędzi. Argentyna miała szczęście, choć czuła się jak brzytwa. Bóg mnie nie opuścił. W meczu z Brazylią w drugiej rundzie czułem, jak moja siła próbuje się we mnie odnaleźć. Pozwoliłem jej się wyrazić i jednym ruchem nadgarstka, odbitym od dna, znów stałem się „Złotą Pią”. Niespodziewanie strzeliłem gola Caniggii, mojemu partnerowi, który zastępował Valdano. Mieliśmy prawo grać z Włochami w Neapolu. W pełni odnalazłem się w tym meczu. Byłem jak w domu, blisko moich ukochanych Neapolitańczyków i nadawałem tempo grze. Awansowaliśmy dzięki mojemu rzutowi karnemu, który zawsze wykonywałem jako ostatni, zawsze ostatni, biorąc na siebie odpowiedzialność. Ale z drugiej strony, nie wiem, czy wiedziałem. Ten finał pozostanie koszmarem. Caniggii tam nie było, zawieszony przez sędziego, który stosował zasady co do joty. Burruchaga był daleki od swojej najlepszej formy, a ja, z kostką i kortyzonem, nie mogłem już tego znieść. Podczas hymnów Włochy wygwizdywały Argentynę. Nie sądziłem, że to możliwe. Wygwizdywali mój kraj, nie mogłem uwierzyć własnym uszom. To prawda, że ​​nie graliśmy dobrze, to prawda, że ​​reprezentowałem Neapol, to prawda, że ​​wyeliminowaliśmy Włochy, ale potem wybuchł ogłuszający wrzask. Kamera filmująca ustawione drużyny zatrzymała się na mnie. Powiedziałem: „Hijo de puta ^?” I wszyscy Włosi wyczytali z moich ust moją niechęć do nich. Mecz był pusty, nieciekawy, daleki od gry, daleki od Villi Fiorito. Broniliśmy się i nie mogliśmy zrobić nic więcej. Broniliśmy się i broniliśmy przed Niemcami, którzy również nie osiągali niczego dobrego. A potem był ten bardzo hojny rzut karny kilka minut przed końcem, rzut karny podyktowany, podyktowany za zjednoczenie Niemiec, rzut karny odgwizdany przez życzliwego pana Codesala. No cóż, ale pan Codesal, który nigdy nie sędziował na tym poziomie, czyż nie był zięciem pana Havelange'a? Piłka nożna już nie istnieje; zwycięża tylko polityka. I nawet polityka już nie istnieje; zwycięża tylko ekonomia. Moje marzenie o drugim zwycięstwie rozsypało się pod ciosami władzy. Ludzie mieli prawo mówić o wiele za długo. Musiałem przegrać; musiałem wyeliminować El Pibe. Moje łzy widziały miliony widzów, ponieważ Włochy wciąż gwizdały na Argentynę. Mieszkańcy Buenos Aires byli piętnowani jako... Płakałam wśród ludzi o złej reputacji i przypominałam Partenopę, jedną z dwóch syren, które tak bardzo pragnęły objąć Odyseusza, ale zaginęły i rozbiły się w Zatoce Neapolitańskiej. Nawet moja pieśń była bezużyteczna; moja pieśń stała się teraz niczym więcej niż łabędzim śpiewem.

„Będziesz szedł ze mną, dopóki moje ciało będzie rzucało cień” – napisał poeta. Cóż, tak Diego powiedział Maradonie, albo na odwrót. Tak naprawdę nie wiem, kto jest kim. Straciłem orientację, która tworzyła moją tożsamość. Wiem, że z zewnątrz ludzie myślą, że jestem wieloraki, ale nigdy nie przestałem być biednym dzieciakiem, który dorastał w Villa Fiorito i chciał tylko grać w piłkę. Nie chcę płakać i nie chcę też nikogo doprowadzać do płaczu. Nie, nie, po prostu mówię, o tak, Diego Maradona, to ja. To ja uciekłem z Włoch jak złodziej tamtego marcowego dnia 1991 roku. Zacząłem popadać w paranoję. Ludzie mnie ścigali. Kilka śladów kokainy znaleziono w moim moczu po tym wyczerpującym meczu z Bari. Kilka śladów sprzed czterech, pięciu dni – tak powiedzą lekarze. Nienawidzę lekarzy i dlatego, dlatego, przez kilka kropel kokainy, nikt nie chciał mi pomóc. Czekałem na… Los miał mnie stamtąd wyciągnąć. Czekałem na znak od przeznaczenia, na kogoś, kto przyjdzie i powie: „Chodź, Diego, wyjeżdżamy. Zobaczysz gdzie indziej, pogoda będzie ładna i będziesz miał boisko, małe, kamieniste boisko, gdzie będziesz mógł grać z przyjaciółmi. Na tym właśnie polega granie z przyjaciółmi: boisko w Villa Fiorito, bez sędziów, bez FIFA, bez dziennikarzy, tylko radość kopania piłki. Bez stawek, bez odpowiedzialności i bez presji. Diego się dusi, daj mu odetchnąć, zrób miejsce!”. Ale nie, nic nie przychodziło. Więc pogrążałem się coraz bardziej. Ferlaino jest odpowiedzialny; nie chciał, żebym odchodził. A ja mówiłem, krzyczałem: „Puść mnie, puść mnie! Dałem ci wszystko, nie mogę już tego znieść!”. Czekałem, aż ktoś do mnie dotrze, a ponieważ nic nie nadeszło, nadeszła kokaina, kokaina była wszędzie w Neapolu. Im głębiej się zanurzałem, tym więcej jej było. Miałem pełne kieszenie. Byłem chory, byłem chory. Wykrzyczałem to, a oni... Usłyszeli, że jestem winny i zostałem skazany. Minęło bardzo niewiele czasu, odkąd kokaina została uznana za środek dopingujący, i było po niej tylko kilka śladów, ale ci, którzy nami rządzą, powiedzieli, że jestem winny i zostałem rzucony wilkom na pożarcie. A ja tak bardzo chciałem grać, że nie mogłem robić nic innego, nie wiedziałem, jak robić cokolwiek innego. Wzięli Maradonę i podeptali go nogami, robiąc z niego drania. Och, Maradona nie był święty, nigdy niczego takiego nie twierdził, prawda, Maradona? Ale tak, Diego, wiesz doskonale, że ja nie jestem święty, Maradona. Chciał tylko słuchać Diego, małego Dieguito, który pozostał dla wszystkich Złotym Chłopcem, małego dziecka, które zbyt wcześnie rozwinęło samoświadomość, świadomość swojej odpowiedzialności, świadomość bycia sobą. Co Giannina i Dalmita pomyślą o twoich przewinieniach, Maradono? Nie chciałem już o niczym słyszeć. Podniosłem rękę i powiedziałem: „Pomóż mi”, a oni zatrzasnęli mi klapę na głowie i zrobili… Byłem głuchy, powiedziałem: „Jestem więźniem Neapolu, Ferlaino, presji samego siebie”. Zawsze byłem więźniem samego siebie, samotnym z tą jedną ideą własnej doskonałości, która izolowała mnie coraz bardziej. Maradona nie żył, FIFA chowała go przez piętnaście miesięcy, piętnaście długich miesięcy, podczas których musiałem znosić okropne traktowanie. Psychologowie tłoczyli się przy moim łóżku, a ja musiałem opowiadać o swoim życiu, jakby nikt nie mógł zrozumieć, co doprowadziło mnie do tego punktu, jakby nie było to tak oczywiste jak nos na twojej twarzy. Byłem chory. Nie wiesz, czym jest choroba, dopóki nie zachorujesz, a choroba izoluje, wzmacnia izolację. Czułem, że nikt nie może mi pomóc i nie czułem już Boga, ponieważ moja jedyna radość, boisko, zostało mi odebrane. Oddałem wszystko Argentynie, nawet Barcelonie i Neapolowi. Cały Neapol rozegrał 22 mecze beze mnie między 1985 a 1990 rokiem, a wygrali tylko sześć. Ale teraz nie miałem już ochoty na nic. Byłem bez celu, a co powiedzieli psychologowie na koniec swojej analizy? Powiedzieli, że Maradona musi wrócić do piłki nożnej, żeby dokończyć terapię. Pod okiem Rubena Navedo, ich lidera, jego powrót do futbolu był fundamentalnym elementem leczenia. Nie mógł pogodzić się z takim upadkiem. Koło się zamknęło. Było idealnie. Ruben Navedo spędzał ze mną jedną trzecią swojego czasu. Nigdy się do niego nie zbliżyłem. Nie wiem, czy jego praca przyniosła owoce. Powiedział

Pierwsza faza terapii koncentrowała się na jego pragnieniu powrotu do futbolu, druga na potrzebie odnowy sił w rodzinie. Kokaina sprawiła, że ​​przez całą karierę tracił poczucie własnej wartości; był obiektem idealizacji, a potem poniżenia. Musiał odzyskać poczucie własnej wartości i to właśnie powrót do futbolu i poleganie na rodzinie pozwoliły mu stopniowo dojść do siebie

Próbowałem więc wrócić, ale moje stare kości coraz trudniej mi było mnie utrzymać. Czułem na sobie ciężar wszystkich nieprzespanych nocy. Wróciłem więc, potem znowu odszedłem, potem wróciłem do Sevilli, potem do Newell's Old Boys, a potem nic. Och, nic z tego nie było ważne; to była tylko wymówka. Chciałem znowu grać, ale nie mogłem znieść najmniejszej presji, zwłaszcza w sezonie ligowym. Trwało to za długo, zdecydowanie za długo, a strach przed nawrotem był zbyt silny. Nie chciałem już przekraczać swoich granic. Czułem tylko tę siłę przepływającą przeze mnie sporadycznie, tę siłę, która tak długo utrzymywała mnie na szczycie. To z pewnością to, co nazywa się prześladowaniem przez własny cień. A potem nastąpił zwrot akcji: Argentyna, zagubiona w swojej drodze, kompletnie się załamała w meczu eliminacyjnym do Mistrzostw Świata w 1994 roku z Kolumbią, 0:5, pokonując ją w miażdżącej porażce, jakiej nie widziano od dekad, i to przeciwko Kolumbii, jednemu z naszych najzacieklejszych rywali z Ameryki Południowej. Byłem na trybunach Monumental Stadium w Buenos Aires podczas tego meczu. Argentyńczycy byli na stadionie i wiedzieli, że tam jestem. Cóż, widząc niebezpiecznie rosnący wynik, widząc porażkę, pogrom naszej drużyny, wszyscy zaczęli krzyczeć przeciągle: „Diegoooooo! Diegoooooo!”. Wszyscy zaczęli śpiewać ten długi refren, refren całego mojego życia, to nieśmiertelne i niekończące się tango, Volver^•

Mogę dostrzec jedynie migotanie świateł

które w oddali zapowiadają mój powrót

powrócić ze zmarszczonym czołem, czasy posrebrzone śniegami czasu

czuć, że życie jest tylko oddechem

że dwadzieścia lat to nic/że gorączkowe spojrzenie błądzi wśród cieni

szuka cię i woła

żyć z duszą przykutą do słodkiego wspomnienia

że znów płaczę

Było piękne i długie, jak wspomnienie powracające nieproszone, długie i piękne jak pieśń syreny wyrzuconej na brzeg. Powiedziałem więc: „Ardor, moje serce”, bo naprawdę nie mogłem tak skończyć. Więc dla tej drużyny, która szukała siebie, tchnąłem swoją dodatkową duszę, bo nikt mi jej nigdy nie odebrał. Byłem gruby, byłem powolny, ale zawsze miałem tę dodatkową duszę, której wszyscy mi zazdrościli, i nadałem barw tej drużynie. Najpierw zapewniłem im awans w meczu z Australią. O mój Boże, pomyśleć, że musieli grać z Australią, w tym meczu odkupienia, w ich ostatniej szansie na wyjazd do Ameryki, Argentyna musiała grać o swoje miejsce, wszystko albo nic. Powiedziałem: „Ardor, moje serce”, powiedziałem, że nikt, ani psychologowie, ani skorumpowany system sprawiedliwości tego kraju, ani Ferlaino, Havelange, ani Nuñez, nie mogli mi tego odebrać, mojej dodatkowej duszy. Nikt nie mógł nic z tym zrobić. Gdy tylko wszedłem na boisko, stałem się Pelusą, Złotym Chłopcem, Diego. Wszystkie dzieciaki na świecie nie przejmowały się tym, co robiłem poza boiskiem. Mówiły: „Diego wrócił!”. Więc powiedziałem: „Ardor, moje serce! Och, nigdy mi go nie brakowało, nigdy nie miałem, ale teraz potrzebowałem go bardziej niż kiedykolwiek”. Więc, jak grzeczny uczeń, poszedłem do prywatnej kliniki w Montevideo, prowadzonej przez pewnego rodzaju czarownika. Potrzebowałem odrobiny magii. Chińskiego lekarza o imieniu Liu Cheng. Tam przeszedłem na dietę. To był pierwszy krok do mojego powrotu – drakońska dieta przez osiem dni, połączona z ćwiczeniami oddechowymi. Na śniadanie jadłem sok pomarańczowy, na lunch rosół i dwie marchewki, na podwieczorek herbatę, a kolację jak obiad. Nigdy nie jadłem tak mało, nawet w Villa Fiorito, gdzie nie byliśmy bogaci, gdzie Papa Chirito całymi dniami mielił kości zwierząt, żebyśmy mieli co jeść. No cóż, nigdy nie jadłem tak mało. Schudłem 11 kg w tydzień i 4 w następny. To właśnie po opuszczeniu tej kliniki poznałem Cerriniego. Powiedział mi, że może pomóc mi wrócić do formy. Był instruktorem kulturystyki. Byłem bardzo od tego świata oderwany. Z nim zobowiązałem się do długich treningów siłowych kilka razy w tygodniu. Potem połączyłem go z Signorini, moim trenerem personalnym z Barcelony, jednym z moich najwierniejszych przyjaciół. Omar Sivori, mój idol z dzieciństwa, powiedział:

Byłem świadkiem dwóch powrotów Maradony do Sewilli. Miałem wrażenie, że znów widzę byłego piłkarza. Teraz widzę piłkarza ze wszystkimi jego mocnymi stronami

Tygodniami kryliśmy się w domu na farmie pośród pampy. Żyliśmy w całkowitym odosobnieniu od świata. Uwielbiałam być tak odizolowana; po raz pierwszy tak bardzo cieszyłam się samotnością. Byłam sama z największą ambicją w życiu: pokazać, że El Pibe de Oro nie umarło. Było gorzej niż w klinice dr. Liu Chenga, gorzej niż na treningach podnoszenia ciężarów z Cerrinim. To była kompletna nędza. Signorini zadecydował o wszystkim. Był stary, zepsuty telewizor, nie było ciepłej wody, a w ciągu dnia słuchaliśmy radia. Chciał, żebyśmy zaczęli od nowa od samego dołu Villa Fiorito. Uwierzyłam mu, a on i Cerrini ułożyli dla mnie szalony program. Pracowałam jak nigdy dotąd. Miałam tylko jeden cel: stoczyć ostatnią bitwę, pokazać światu, że nie jestem bandytką. A tam, głęboko w pampasach, goląc się rano zimną wodą, myślałem o moim ojcu, który mielił kości zwierząt w Esquina, żeby nas nakarmić. Byłem głodny, znowu głodny zwycięstw. Signorini znał mnie dobrze, wiedział, co mi służy. Powinienem był tylko go posłuchać. Nie lubił Cerriniego. Ciągle się kłócili o to, co jest dla mnie dobre. Nie zgadzali się co do metod. Cerrini zwracał uwagę tylko na wygląd – bez wątpienia profesjonalne uprzedzenie. Był przyzwyczajony do przygotowywania ludzi do bycia pięknymi, do dobrego wyglądu. Signorini wiedział, że piłka nożna to nie kulturystyka i że potrzeba czegoś więcej niż tylko dobrego wyglądu, żeby przetrwać kolejne mecze Mistrzostw Świata. Przez długie tygodnie utrzymywaliśmy szalone tempo. Biegaliśmy każdego ranka po pampasach. Byłem otulony jak zimą, mimo ładnej pogody. Musiałem zrzucić te kilogramy, które były zbyt widoczne i zbyt uciążliwe. Musiałem dać z siebie wszystko, żeby sprostać temu ostatecznemu wyzwaniu. Moja fizyczność musiała być akceptowalna, abym mógł pozwolić temu [wewnętrznemu ja] się wyrazić. Wyjątkową siłę, która zawsze we mnie była, czerpałem z głębi siebie, by ofiarować ludziom tę radość, którą tylko ja byłem w stanie dać, a cały kraj pogrążył się w chaosie. To traktowanie było intensywne i nikt nie może mi odebrać siły, którą dzięki niemu zyskałem. Nikt nie mógłby powiedzieć, że Diego Maradona to pulchny mały człowieczek, który wlecze się po boisku, bo boisko należało do mnie. Odnalazłem na nowo moją ukochaną argentyńską drużynę, tę, która nigdy mnie nie zawiodła, tę, która pozostała w moim sercu. Drużyna była potężna: Redondo, Caniggia, Batistuta. Byliśmy onieśmielający, a ja byłem głodny. Dotarliśmy do Bostonu, kolejnego portu. Powiedziałem więc sobie: „Proszę, proszę, zacznę od zera i odzyskam świat”. Argentyński rząd już próbował mnie odzyskać. Ach, ci politycy, nienawidzę ich! Gdyby tylko wiedzieli, jak bardzo ich nienawidzę! Menem, on nigdy nie podał mi ręki, kiedy zostałem aresztowany w Buenos Aires. Menem zachowywał się obojętnie, kolejny, który nie chciał widzieć. Mojej wyciągniętej ręki nikt nie chciał widzieć, więc kiedy Menem chciał nas przyjąć z powrotem, powiedziałem: „Dość! Wygramy Mistrzostwa Świata!”. I zaniosę ją z powrotem do Buenos Aires, ale nie do pałacu prezydenckiego. Zaniosę ją do domu Ernesto Sabato, bo on też wyciąga pomocną dłoń. To jeden z naszych najwybitniejszych pisarzy, a Menem zachowuje się obojętnie. Ernesto Sabato nie ma co jeść – to prawda. Ale oczywiście Sabato nic Menemowi nie wnosi. Przeczytałem książkę Sabato „El Túnel ^?”. Nie lubię hipokryzji polityków i możnych. Spędziłem życie walcząc z ich niesprawiedliwością, więc Menem może iść do diabła. Sabato wesprze mnie, kiedy mnie wykończą, ale to już inna historia. Więc w meczu z Grecją czułem, że wracam do sił, ale wiedziałem, że sam nie dam rady. Dlatego skorzystałem z pomocy Caniggii i Redondo: potrójny strzał na bramkę w niezwykle ciasnej przestrzeni i gol – gol, jakiego już się nie widzi! Niezwykła praca zespołowa i mój strzał w górny róg bramki – intensywny moment, ekstaza, cudowne szczęście, którym poszedłem podzielić się ze światem, wykrzykując swój rewanż do kamery i milionów widzów przed telewizorami. Wróciłem i chciałem, żeby wszyscy o tym wiedzieli. Chciałem powiedzieć, że Maradona wciąż zasługuje na miłość ludzi, ale stałem się powolny i zamiast dziękować Bogu i skakać do Niego, by Mu podziękować, zostałem na poziomie ziemi, na poziomie ludzkim, gdzie wszystko jest analizowane, komentowane i oceniane. Poddałem się Bacchettoniemu, po tym jak ponownie pokonaliśmy Nigerię, uważaną za groźnego przeciwnika. Byliśmy bardzo silni, przerażający. Potężni mówili sobie: „Ale czyż nie pokonaliśmy już Maradony? Czy nie miał wrócić, ale w słabej formie? Czy nie miał być teraz nieszkodliwy?”. Nie rozumieli, jak Maradona mógł znów stać się „Złotą Pią”. Stałem się powolny, ale mój wpływ na grę, moje rozumienie gry, moja kontrola nad drużyną, moje czucie piłki – żadne zawieszenie na świecie nie mogło mi tego odebrać. Byłem wolniejszy, a mój cień to wykorzystał i dogonił mnie. Cerrini dał mi napoje energetyczne, a jeden z nich, kupiony w Stanach Zjednoczonych, gdzie te produkty są dopuszczone do użytku we wszystkich sportach, zawierał efedrynę. 30 czerwca 1994 roku pozostanie najciemniejszym dniem mojego życia. Fernando Signorini przyszedł do mnie do pokoju, kiedy spałem. Fernando Signorini podszedł do mnie i... Delikatnie potrząsnął mną za ramię; wiedział, że nienawidzę być budzona. Po prostu mi powiedział

Już po wszystkim, zabili nas. Test antydopingowy przeciwko Nigerii wyszedł pozytywnie

Podskoczyłem, uświadomiłem sobie, kim jestem i gdzie jestem, i krzyknąłem, że to niesprawiedliwe, że popełniłem samobójstwo na treningu i że nie mogli mi tego zrobić. Nagle Signorini spojrzał na mnie, wodząc za mną wzrokiem. Widział, jak upadam; to było tak, jakby świat rozpadał się wokół mnie. Skuliłem się na łóżku i płakałem jak nigdy w życiu. Signorini nie wiedział, co robić; po prostu pozwolił mi płakać. FIFA uznała recydywę, ale jaką recydywę? Czy kokaina i efedryna miały z tym coś wspólnego? Dla mnie Mistrzostwa Świata w Stanach Zjednoczonych w 1994 roku były najważniejszym krokiem w mojej karierze. Chodziło o udowodnienie, że potrafię wrócić. Byłem zdruzgotany. Uwikłałem się w coś, czego nie rozumiałem. Poświęciłem milion dla ludzi i... Po przyjeździe, wszystko, co mogłem im zaoferować, to frustracja. Wszyscy wiedzą, że nie muszę brać dopingu, żeby strzelić gola Grecji; to tylko dotyk. Dotyk jest wrodzony. Teraz widzę, że piłkarze dostają tylko sześć miesięcy, zaledwie sześć miesięcy, za pozytywny wynik testu na nandrolon, który jest sterydem. Więc siedziałem w samolocie, ach, dlaczego muszę tyle myśleć w powietrzu, w samolocie, który przywiózł mnie z Bostonu? Brawo, brawo! Nie wiem, czy chcieli mnie zabić, ale gdyby chcieli, nie postąpiliby inaczej. Caldere, reprezentant Hiszpanii, miał pozytywny wynik testu na efedrynę, tak jak ja, podczas Mistrzostw Świata w 1986 roku. Został zawieszony tylko na jeden mecz, a tylko lekarz z jego delegacji został surowo ukarany. Nic nie zrobiłem. Nawet FIFA miała to stwierdzić w swoim raporcie znacznie później, 24 sierpnia, podczas oficjalnego spotkania w Zurychu. FIFA miała stwierdzić, że nie jestem winny świadomego przyjmowania środków dopingujących, ale gdybym wygrał, moi wrogowie, a Lennart Johansson, prezes Europejskiej Federacji Piłkarskiej, i Antonio Matarrese, prezes Włoskiej Federacji Piłkarskiej, zajęliby się moją sprawą. Jednakże, nie byłem winny, ale zostałem potępiony. Byłem sam, jak Juan Pablo Castel ^. W chwili werdyktu, sam przeciwko współczesnemu światu, zostałem potępiony, ponieważ zawsze zaprzeczałem sferze rzeczywistości. Jedyną rzeczywistością, którą kiedykolwiek dopuszczałem, była rzeczywistość boiska, gdzie moja wyobraźnia królowała niepodzielnie. Rzeczywistość poza boiskiem mnie uwięziła, ponieważ widziałem w niej tylko potwierdzenie symbolu, którym byłem. Ewoluowałem między wyobraźnią a symbolem, nigdy nie martwiąc się o rzeczywistość, zawsze myśląc, że wyobraźnia i symbol wystarczą, aby wszystko rozwiązać. Byłem bogiem na boisku, ale poza boiskiem byłem nikim. Wierzyłem, że nadal jestem bogiem, nawet tam. Zawsze byłem daleki od tych dorosłych gier. Rzeczywistość, jak się ją nazywa, nigdy nie mogłem znieść niesprawiedliwości, ale przez ciągłe jej przywoływanie, ona mnie dotyczyła. Może nawet teraz Bacchettoni się mylą, może jestem przykładem, przykładem tego, czego nie należy robić. Kto powiedział, że przykład musi być wzorowy? Kim bym był bez piłki nożnej? Kim byłby Diego Maradona, dzieciak z biednej dzielnicy Villa Fiorito? Znasz Villa Fiorito, prawda? No weź, wystarczy odrobina pamięci, a ludzie, pełni entuzjazmu, śpiewają, aż im się płuca rozerwą.

tengo miedo del encuentro

con el pasado que vuelve

zmierzyć się ze swoim życiem

tengo miedo de las noches

que probladas de remuerdos

encadenen mi soñar

pero el viajero que huye

opóźnienie och tamprano detiene su andar

Zniszczeniu uległ tylko jeden obiekt

haya matado mi vieja ilusion

Guardo escondida una esperanza humilde

to jest całe szczęście mojego serca^•

Widzisz całą radość jej dzieci, całą solidarność biednych, całą prostotę gry, gry w piłkę nożną. Ale jeśli ją znasz, widziałeś ją w każdym z moich działań i celów. To tam, unosząc się gestem, wymazuję swój cień. Żar, moje serce, najtrudniejsza część zaczyna się, normalne życie. Żar, moje serce, gwiazda Maradona dołączył do nieba wspomnień, końca, dla nowego początku i dorosłego życia. Żar, moje serce, ale ona zawsze tam będzie, kto wtedy, pytasz? Powinieneś już wiedzieć. Żar, moje serce, ona zawsze tam będzie i zawsze będzie kręcić nosem na samozadowolenie, na instytucje. Żar, moje serce, nic na to nie poradzisz, ona zawsze tam będzie, pogrzebana, ale obecna, zmiękczona, ale cudowna. Ale kto, powiesz? Co to jest? To dzieciństwo i jego wspomnienia, dzieciństwo i jego radości, dzieciństwo, którego nic nie może wykorzenić. Żar, serce moje, nawet jako dorosły, pozostanę dzieckiem. Żar, serce moje, nawet jako dorosły, pozostanę dzieckiem Villi. Fiorito Ardeur mon cœur point finale

 

 

 

Poczułem, jak świat się rozszczepia: nie zamieszkuję już teraźniejszości, napisał Octavio Paz ^, definiując przejście ze świata dzieciństwa do świata dorosłości. I nagłą, gwałtowną i nieodwracalną zmianę czasu, która po tym następuje. Ten nowy czas oznacza koniec niezwykłych przekonań, które wypełniają dzieciństwo, gdy świat jest zaczarowany, pożerany od wewnątrz przez wyobraźnię. Każdy człowiek żyje z tą blizną, a zatem z tą otchłanią, która nieustannie grozi otwarciem.

Świat, w którym się rodzimy, jest zawsze mniej autentyczny i tajemniczy niż ten, który sobie wyobrażamy. Dziecko nie jest jeszcze pochłonięte przez świat, ale mimo to go chłonie. Rzeczywistości pozostają wirtualne, dopóki dziecko nie stanie się ich częścią. Zatem świat dziecka zawiera jedynie fragmenty dorosłej rzeczywistości: wstawanie, picie, jedzenie… Ale zabawa jest oczywiście słowem-kluczem dzieciństwa. Życie dziecka opiera się na zabawie, która bardzo szybko staje się dla niego gruntem do nauki o innych. Nie gruntem do nauki o dorosłym życiu, jak zbyt często myślimy, ale raczej gruntem samego dzieciństwa. Dziecko nie jest jeszcze rządzone przez dodawanie sekund, minut i godzin, a przynajmniej nie tak, jak robią to dorośli. Nie ma dla niego żadnych terminów. Jego czas jest czasem pozbawionym żalu.

Każdy mężczyzna doświadcza tego przejścia z dzieciństwa do dorosłości. Diego Maradona nie. Już na samym początku zdawał sobie sprawę z tego, kim jest. W wieku 9 lat, z powagą ministra, odpowiadał dziennikarzom pytającym go, czy ma jakieś marzenie: „Prawdę mówiąc, mam dwa: pierwsze to zagrać na Mistrzostwach Świata, a drugie to je wygrać”.

Brązowe loki spływają kaskadą po anielskiej twarzy, tak głęboko pochłoniętej czekającym zadaniem, tak oddanej ulubionej grze, że aż zapiera dech w piersiach i nieustannie nasuwa pytanie: jakie dziecko może urodzić się dorosłym? Kto nauczył to biedne dziecko, urodzone w południowoamerykańskiej dzielnicy slumsów, stać w ten sposób, wyprostowane i dumne, już teraz podejmując się całego przedsięwzięcia, które za dwie dekady wyniesie je na szczyty sławy, a potem zdepcze po nogach?

Ale coś jeszcze bardziej osobliwego lub paradoksalnego – choć przez paradoksalne rozumiemy nieoczekiwane – to trudności, jakie Diego Maradona miałby w zarządzaniu swoim życiem osobistym. Na boisku piłkarskim zawsze byłby dorosły, świadomy swojej wartości, stawiający czoła każdemu wyzwaniu i dźwigający na swoich barkach wszelką odpowiedzialność, ale w prawdziwym życiu, poza grą, swoimi celami (graniem i zdobyciem Mistrzostw Świata) i ciężarem, który się z tym wiązał, zawsze pozostawałby zbuntowanym i nieodpowiedzialnym dzieckiem. Logiki i pewników Maradony nie da się zrozumieć poza boiskiem, gdzie nie służą już żadnemu określonemu celowi.

Uświadomienie sobie przez Maradonę, że jest Maradoną, datuję na 3 lata, kiedy dostał swoją pierwszą piłkę. Dzięki tej pierwszej zabawce zyskał tożsamość i odpowiedzialność za tę tożsamość.

Wyobrażałem sobie ból Maradony jako świadectwo małego chłopca, który nagle zakochał się w piłce nożnej, widząc niezwykłe arabeski tego argentyńskiego chłopaka, który był prawie w jego wieku i którego świat już nazywał Złotym Chłopcem.

Być może dorosłe życie jest tym świadectwem. Bo obrazy dzieciństwa są zawsze obecne, wytrwałe i przykładne, szczególne i symptomatyczne, pogrzebane pod stertą zobowiązań, które jednocześnie marzą o odkryciu na nowo swojej świeżości i spontaniczności.

Dzieciństwo to czas, w którym wszystko się buduje. A może nawet trochę więcej.

^? Małe cebulki

^? Złote dziecko

^? Rożen

^? Cienki

^• Stadion drużyny Boca Juniors w Buenos Aires.

^? Piłka nożna śmierci

^? Obraźliwe określenie w slangu hiszpańskim na mieszkańców Ameryki Południowej.

^? O mamusiu, mamusiu, mamusiu

Czy wiesz dlaczego moje serce bije?

Widziałem Maradonę. Widziałem Maradonę

O matko, jestem w niej zakochany (dosłownie: zakochany)

^? Złote dziecko

^• Maradona jest lepszy niż Pelé.

^?

Ta drużyna go kupiła/Ale ten człowiek to mały diabełek/I potrzeba ponad stu ludzi, żeby go powstrzymać/Maradona jest lepszy niż Pelé. Tyle nas oszukali, żeby go zdobyć/Maradona sprawia, że ​​marzymy/Przywróć tytuł temu miastu…/Maradona, jesteś wodą, która nas podtrzymuje/Pochodzisz z Neapolu/Zmyj cały wstyd otaczający to miasto/Nie możesz zawieść/Jesteś dla nas bratem, ojcem, matką/Twoja Argentyna jest tutaj/Nie możemy się doczekać/Wreszcie mamy swoją zemstę…

^? Międzynarodowa Federacja Piłkarska

^? Falklandy są częścią Argentyny

^? W slangu neapolitańskim bacchettono oznacza moralizatora.

^? Potężna mafia neapolitańska

^• Magica: MAradona, GIordano, CAReca

^? Tytuł mistrzowski.

^• Bernard Tapie był wówczas prezesem Olympique Marsylia.

^? Syn P…

^• Tekst piosenki „Volver (to return)” Alfredo Le Pery, uwieczniony przez Carlosa Gardela

^? Tunel. Wydania du Seuil.

^• Bohater książki Ernesto Sabato Tunel.

^•Refren Volvera:

Boję się znaleźć

Moja przeszłość powraca

Aby porównać siebie z moim życiem.

Boję się długich nocy

Pełen wspomnień

Kontynuują moje zamyślenie.

Dla podróżnika, który ucieka

Wcześniej czy później zatrzyma się po drodze

A co jeśli zapomnienie zniszczy wszystko?

Zabiło moje marzenia z przeszłości

Ukrył we mnie skromny promyk

Jedyne szczęście, które pozostało w moim sercu.

^? W poszukiwaniu teraźniejszości. Przemówienie sztokholmskie. Wydawnictwo Gallimard.

 

(Dwie dekady temu napisałem ten krótki tekst o piłkarzu, Diego Maradonie. Ci, którzy nie mają pojęcia o sporcie, znajdą tu dwa odniesienia literackie: pierwsze łączy ten tekst z Homerem i wskazuje datę wtargnięcia ego do narracji, a drugie z Joyce’em, ze względu na monolog, w którym autor nieustannie kwestionuje istnienie.)