Kochany Ojcze,
Z wielką przyjemnością żegnam Cię. Nie dlatego, że cieszę się, że opuszczasz kaplicę Notre-Dame du Lys, ale dlatego, że cieszę się, że Cię poznałem i że kontynuujesz swoje kapłaństwo, dając przykład kapłaństwa według Benedykta XVI.
Wczoraj, w uroczystość Trójcy Przenajświętszej, odprawiłeś swoją ostatnią Mszę Świętą w Nadzwyczajnej Formie Rytu Rzymskiego w XV dzielnicy Paryża. W tej małej, pobożnej kaplicy, do której przybyłeś w 2009 roku, gdy diecezja paryska zaczęła przejmować odpowiedzialność za kaplicę i mianować kapłanów do jej obsługi. I chociaż miałeś już prawie dziesięć lat święceń kapłańskich, nauczyłeś się odprawiać Mszę Świętą według Mszału z 1962 roku! Piękna lekcja pokory! Dostosowałeś się do dwutysięcznej formy. Aby odpowiedzieć na prośbę przełożonych, ale także na prośbę grupy wiernych oddanych Nadzwyczajnej Formie.
Musiałeś nauczyć się wszystkiego. Jak młody ksiądz świeżo po seminarium. Z tym samym entuzjazmem. O ile dla księdza wyszkolonego w Mszy św. św. Piusa V odprawienie Mszy w formie zwyczajnej jest dość łatwe, o tyle powrót do niej jest nieco bardziej ryzykowny i skomplikowany.
A jeśli mówię o Tobie, że jesteś kapłanem pokolenia Benedykta XVI (mimo że przyjąłeś święcenia kapłańskie za Jana Pawła II), to dlatego, że ucieleśniasz współczesnego kapłana, którego tak żarliwie pragnie nasz ukochany Papież. Kapłana, który potrafi przechodzić z jednego obrządku do drugiego. Kapłana, który wie, jak ubogacać siebie i być ubogacanym przez obie formy celebracji liturgicznej. I właśnie w tym sensie analiza Jeana-Michela Guénois jest trafna*. Prawdopodobnie nie będzie dalszych tekstów po „Universae Ecclesiae”, jak wskazuje dziennikarz „Figaro”, ale lektura różnych tekstów opublikowanych przez Benedykta XVI lub jego bliskich współpracowników, obserwowanie, jak Ojciec Święty daje przykład podczas celebracji eucharystycznych, którym przewodniczy, jasno wskazuje, że jest to raczej ustalona droga, którą należy podążać bezbłędnie i która stanowi integralną część nowej ewangelizacji. Droga ta ma tylko jeden cel: ubogacenie obu obrządków przez oba obrządki. Nie potrafię powiedzieć, czy najgłębszym pragnieniem Benedykta XVI jest to, aby kiedyś doszło do zjednoczenia obu obrządków, ale wydaje mi się oczywiste, że pragnie ich wzbogacenia.
Drogi Księże Fazilleau, jest Pan pierwszym księdzem diecezjalnym, którego miałem zaszczyt znać, odprawiającego Mszę trydencką (znałem natomiast księży z Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X lub Świętego Piotra, którzy zostali diecezjalni). Jak powiedział nam Pan pod koniec Mszy: „Odkrycie formy nadzwyczajnej było dla mnie ogromną przyjemnością. Dziękuję Panu za życzliwość, jaką mi Pan okazał, gdy na początku miałem trudności z jej opanowaniem. Kiedy teraz spotykam młodego księdza, proszę go, aby nauczył się formy nadzwyczajnej, ponieważ ten ryt stanowi sedno Mszy św. Pawła VI, a jego znajomość znacznie wzbogaca sposób odprawiania Mszy św.”
Dla nas również była to wielka przyjemność. Życzymy Wam wszystkiego najlepszego w Poitou, gdzie mam nadzieję, że znajdziecie grupę wiernych, którzy zgłoszą się po Mszę Świętą w formie nadzwyczajnej, abyście mogli nadal sprawować obie formy.
Proszę przyjąć, Ojcze, wyrazy mojego szacunku.
Emmanuel Di Rossetti
* Artykuł Jeana-Marie Guénois: Msza po łacinie, Benedykt XVI nie pójdzie dalej
Odkryj: Kaplicę Notre Dame du Lys .
Na przykład! Eucharystia sprawowana przez Benedykta XVI w Wenecji w dniach 7-8 maja rozpoczęła się od następującej prośby :
„Z szacunku dla tych boskich tajemnic, które celebrujemy we wspólnocie z Jego Świątobliwością Papieżem Benedyktem XVI, zbierzmy się na cichej modlitwie. Niech zatem nie będzie już oklasków, nawet w czasie homilii, i niech nie będzie więcej używania flag ani plakatów”
Dodaj komentarz