Fragment Mszy Świętej, wczoraj, dziś i jutro , cytat z wykładu pana Dominique’a Ponnau, dyrektora Szkoły w Luwrze, wygłoszonego w Le Mans, 19 września 1998 r.
„Pamiętam. To wspomnienie jest dla mnie niemal każdego dnia kamieniem milowym w kulturze i w życiu człowieka. Było to w czerwcu 1985 roku w Pont-à-Mousson, na zakończenie sympozjum „Muzyka w Kościele dzisiaj”. Głos zabrał Maurice Fleuret – niech spoczywa w pokoju – wspaniały dyrektor muzyczny i taneczny ministra Jacka Langa, przyjaciel Pierre’a Mauroya, człowiek lewicy, oświecony i zdecydowany propagator muzyki współczesnej. Jego słowa były płomienne. Były to słowa błagalne; można tak powiedzieć, skoro on sam się o to prosił. Zacytuję go wprost , ale nigdy nie zapomniałem tego słowa: to jego. Mówił o tym, co muzyka Zachodu, od swoich początków do dnia dzisiejszego, zawdzięcza Kościołowi, liturgii Kościoła, co muzyka Monteverdiego, Bacha, Mozarta, Beethovena, Strawińskiego i Messiaena zawdzięcza muzyce Kościoła: wszystko ”. Muzyka zachodnia zawdzięczała wszystko muzyce liturgicznej Kościoła, powiedział. A on sam, Maurice Fleuret, w swoim życiu jako muzyk, zawdzięczał wszystko muzyce Kościoła? Wszystko . Zawdzięczał jej wszystko, powiedział. A ta muzyka zachodnia, która zawdzięczała wszystko Kościołowi, liturgii Kościoła, co zawdzięczała śpiewowi gregoriańskiemu? Wszystko , powiedział. Cała muzyka zachodnia, powiedział, zawdzięczała wszystko . Ale Duch śpiewu gregoriańskiego, powiedział, ten duch, którego nie mógł sobie wyobrazić, by przestał tchnąć, gdzie był tchnięty? W liturgii, powiedział. I właśnie w tym momencie błagał Kościół…: „Błagam was”, zawołał, zwracając się do obecnego duchowieństwa, „nie pozostawiajcie monopolu na śpiew gregoriański państwu. Jest on stworzony dla liturgii”. I to w liturgii musi być praktykowany.
Dodaj komentarz